Duży pstrąg potokowy to bardzo cenne trofeum wędkarskie, stanowiące obiekt wielu westchnień i zachwytów najbardziej wysublimowanej grupy wędkarzy zwanej potocznie pstrągarzami. Okaz ryby z płetwą tłuszczową w herbie złowiony w małej rzeczce rozbudza wyobraźnię.

Po 30-latach ”wielkorzecznego” spiningowania w 2009r. postanowiłem spróbować sztuki łowienia ryb łososiowatych na spinning. Pstrągarze nie chcą mówić o swoich łowiskach. Dziwne? Chyba nie, zważywszy, że brak ochrony wód i zarybianie jest niewystarczające. Szczęśliwie trafiłem na wspaniałych nauczycieli: Rafała i Pawła, którzy cierpliwie odpowiadali na wszystkie moje pytania.

Noworoczny debiut pstrągowy to surowa weryfikacja moich technicznych możliwości. Dopełnieniem był dziesięciostopniowy mróz i brak snu po sylwestrowej zabawie. Nic to… ja byłem oczarowany.
Rzeki, właściwie rzeczki pstrągowe to teren trudny dla spinningisty. Dopiero tutaj wychodzą na jaw wszystkie braki. Widać jak ważny jest jeden z najbardziej istotnych elementów sztuki spinningowej- celny, precyzyjny rzut. Rzeczki bezlitośnie obnażają każdy najmniejszy błąd wędkarza.

Na kolejny wyjazd praktyczny byłem „naładowany” teorią i noworoczną praktyką. Rafał zabrał mnie i debiutującego Roberta nad uroczą pstrągową rzeczką.

Było mi raźniej, dwóch naturszczyków pstrągowania, których dzieliła „kosmetyczna” różnica wieku i jak zwykle spokojny profesor. Zaczęliśmy…
Na pstrągowych rzeczkach rzuca się nieraz z nieprawdopodobnych pozycji żeby dotrzeć do kryjówki zaczajonego „kropkowańca”. Takie rzeczki nie pozwalają na dalekie rzuty, trzeba się skradać. Tutaj bezwzględnie obowiązuje zasada: Nie pokażesz się rybie, to ona (może) pokaże się tobie. Przestrzegając tych zasad łowiłem ciesząc się z każdego dobrego rzutu.

Spiningowaliśmy rozmawiając (oczywiście o pstrągach) i obserwując zimowy krajobraz. Ja szedłem… skradałem się po przeciwległym brzegu obławiając potencjalne pstrągowe kryjówki. Po kolejnym rzucie przytrzymanie, odruchowo zacinam i…Jest!!!

Pulsujący ciężar uświadomił mi, że mam rybę. W czystej wodzie widzę pstrąga. Pierwsza w życiu łososiowata ryba na kiju. Holuję spokojnie, tutaj przydaje się „wielkorzeczne” doświadczenie i po niezbyt długim holu wyjmuję ręką pierwszego w życiu pstrąga.

Jest piękny! Prawdziwa róża na zimowym torcie. Smukły, wymęczony tarłem i dwudziestostopniowymi mrozami kolorowy wojownik z małej rzeczki. Patrzę jak urzeczony, kolejny raz oczarowany.Rafał rzuca mi miarkę i aparat. Mierzę… 43cm. Mój pierwszy w życiu pstrąg, rekord życiowy. Robię zdjęcie.

Następnie delikatnie jak tylko mogę odpinam kotwiczkę i wypuszczam rybę, dziękując „kropkowanemu” za wrażenia i emocje. Nie wyobrażam sobie innego scenariusza. Takich chwil się nie zapomina, nosi się je pod powiekami przez całe życie. Często się je przywołuje jako szczęśliwe obrazy. Przyznaję się do tego, że wtargnąłem w „święte” miejsca łomżyńskich pstrągarzy.

Łososiowatym z małych rzeczek należy się szczególny szacunek i ochrona. Ta szlachetna, o ogromnych walorach sportowych ryba, zanikająca w naszych wodach warta jest szczególnej troski. Nieduża to cena za różę z zimowego tortu. Tak myślę…