W piątkowe popołudnie, odbieram telefon od Rafała i słyszę: Robert , jedziemy nad Biebrzę. Zainteresowany? Odpowiadam twierdząco. Po omówieniu  kilku szczegółów pojechałem po licencję. Wyruszyć mieliśmy około godziny 4 rano, więc starałem się jak najszybciej spakować i pójść spać, a jutro udawać wyspanego:)

Następnego dnia o 3.50 czekam już pod blokiem Rafy. Po kilku minutach schodzi inicjator wyprawy i jednocześnie podjeżdża Mariusz Markowski (M_Marko). Ładujemy swoje graty i jedziemy po Marcina Trojanowskiego (trojan). Teraz zostało nam pokonać trasę Łomża - Mocarze. Na miejscu jesteśmy około godziny 5. Jest jeszcze ciemno więc mamy sporo czasu by napompować ponton. Koledzy zdążyli wypić energetyzujące napoje i rozpoczęliśmy desant wodno - lądowy. Płynęliśmy w pół mroku starając się znaleźć drogę na starorzecze.

Mój pierwszy kontakt z przyrodą Biebrzą chyba zostanie mi na długo w pamięci. Piękne starorzecza, do których się ciężko dostać, ogromne trzciny i masa różnej roślinności. Dotarcie do starorzecza na którym mieliśmy łowić nie było łatwe. W końcowej fazie desantu musieliśmy przedzierać się przez wąski kanał otoczeni kilku metrowymi trzcinami. Gdy dotarliśmy na nieznany ląd trojan zdecydował się na bieg orientacyjny, jeśli w ogóle można tak nazwać przedzieranie się przez survivalowy teren, tracąc kontakt słuchowy nie mówiąc już o kontakcie wzrokowym. Już wtedy zaczęliśmy odkrywać działalność tubylców na tych terenach, a mianowicie Marcin znalazł żak. Nie był to jakiś stary porwany żak, lecz był on w bardzo dobrym stanie. Z pewnością służył on komuś do "dbania" o przyrodę. Po krótkim marszu i ponownym przepłynięciu na drugi brzeg znaleźliśmy się w miejscu gdzie mieliśmy rozpocząć łowienie. Było już zupełnie jasno więc bez najmniejszych problemów mogliśmy zmontować zestawy.

Ja i Rafał postanowiliśmy łowić na boczny trok, Mariusz z Marcinem postanowili pochodzić za szczupakiem. Słońce tego dnia przygrzewało z godziny na godzinę, lecz i tak niska temperatura robiła swoje. Nasze wyniki po kilku godzinach były zerowe. Nie pomagała ciągła zmiana przynęt, miejsc i technik prowadzenia. Ryby spławiały się bardzo rzadko. Po obłowieniu starorzecza Rafa w końcu przyciął okonia. Nie był duży, ale przy dzisiejszych wynikach taki okoń to okaz. Kolejne przebyte metry uzasadniały nam nasz brak wyników. Nad jednym z brzegów bezstresowo łowiło sobie trzech „wędkarzy”. Nic by nie było w tym dziwnego, prócz tego że łowili na dziewięć żywcówek i jedną spławikówkę. Na sąsiednim starorzeczu nie widać było najmniejszego świadectwa ryb, a to dzięki autochtonom którzy za pomocą siatek zrobili tam porządek. Zapewne Straż Rybacka mocno patroluje ten teren. Po zorientowaniu się w terenie Mariusz i Marcin postanowili pójść dalej, natomiast ja z Rafałem cofnęliśmy się próbując wytropić okonie, którym udało się uciec przed siatami. Po dłuższym czasie złowiłem niedużego okonia, a Rafał miał na kiju dużego szczupaka. Niestety szanse na to, że go wyholuje na żyłce dwunastce były niewielkie. Jedyne co mogło nas ucieszyć to piękna pogoda. Po około godzinie wrócił Mariusz z Marcinem i również postanowili połowić na boczny trok. Wyniki dalej marne, a na drugim brzegu można obserwować nietypowych "wędkarzy". Byli bez wędek za to mieli wyposażenie które pozwoliło im złowić więcej niż my. Postanowiliśmy zmienić miejsce i połowić przy wlocie. Rafał wbrew sobie połączył się z naturą i tylko dzięki nieprzemakalnemu strojowi wyszedł z kąpieli sucho. W ostatniej fazie łowienia, Mariusz złowił kilka okoni i zaliczył obcinki szczupaków. Niestety czas nie pozwalał na dalszy relaks i musieliśmy wracać. Sprawny powrót zapewnił nam trojan, który w pontonie czuł się jak w kanadyjce.

Nasza wyprawa dobiegła końca. Nie padło dużo ryb i nie mogliśmy cieszyć się dużą ilością brań, ale na pewno każdy z nas był zadowolony. Spędziliśmy miły czas nad wodą w przyjaznej atmosferze i chyba o to nam chodziło.

Podsumowując, każdy z nas mógł doświadczyć dwóch oblicz Biebrzy. Jedno oblicze to totalna dzika natura, znakomite naturalne warunki bytowania ryb, liczne starorzecza i piękna przyroda. Z drugiej zaś strony ogrom kłusowników przeczesane starorzecza, bezrybie i totalny brak ingerencji gospodarza wód w to co się dzieje. Zastanówmy się więc jak powinna wyglądać ta rzeka i któremu obliczu musimy się przeciwstawić.