Wszyscy mamy szczęśliwe miny, jakby to była nasza wspólna zdobycz. Łowca odbiera od nas gratulacje. Robimy kilka zdjęć i troć 56 cm wraca do swojego królestwa.

Nie mogłem wyjść z podziwu dla waleczności tej ryby. Po takim holu, uwolniona wystrzeliła jak z procy. Piękny widok. Po tym nieoczekiwanym sukcesie, zapał w naszej ekipie wzrósł o 100%. Zaczęliśmy z Robakiem wykonywać dalekie rzuty różnymi blachami. Po godzinie zupełnie z zaskoczenia moją wędkę wyrywa coś z ręki. Potężne uderzenie i …. moja zdziwiona mina zamarła w bezruchu, skierowana w stronę kolegów. Mariusz woła do mnie z daleka:

- Co?? Miałeś coś??

- Cholera coś mi walnęło. Tu nie ma zaczepów… ale dałem ciała… - reszta była niecenzuralnym ciągiem słów.

- To przez Robaka, zagadał mnie - dla rozładowania sytuacji, winę zrzuciłem na młodego kolegę.

Robaczek jedynie się uśmiechną i łowił dalej. Po tym niespodziewanym wydarzeniu przesuwamy się w kierunku falochronu i miejsca, w którym nasi koledzy z Olsztyna mieli na wiosnę piękne wyniki. Spacer w morzu miał jakieś 3 km. Nie powiem warto było poświęcić trochę czasu na ten spacer. Długi betonowy wał ciągnął się daleko przed nami. Morze w tym miejscu było wypełnione wielkimi głazami. Można powiedzieć, że depczemy trociom po ogonach. Niestety nasze wysiłki do końca dnia były zerowe. Wzmógł się jedynie wiatr, a fale zaczęły przybierać na sile. Taki stan rzeczy nie wróżył nic dobrego.

   Następnego dnia o świcie włazimy do morza jeszcze raz. Pogoda, tak jak przypuszczaliśmy zmieniła się na przewidywaną. Wiało, wiało, wiało… nieprzerwanie od samego rana. Dzikie fale z łatwością pokonywała nasze wątłe ciała, które kiwały się jak bojki kierunkowe rozrzucone po morzu. Nasz Robaczek miał chyba najgorzej: musiał bacznie obserwować nadchodzące fale, wykonać wyskok w górę, w swobonym opadaniu na dno cofnąć się do tyłu i… ponowić czynność. Wyglądało to komicznie, ale muszę przyznać, że zawziętość Roberta godna była najwytrwalszych łowców morskich troci.

Taka walka z morzem trwała około 2 godzin. Na wspólnym spotkaniu, na plaży Mariusz zadaje nam relację z porannych łowów:

- Miałem taką małą trotkę około 35 cm i flądrę, całkiem przyzwoitą. To wszystko z jednego miejsca, tam gdzie wczoraj złowiłem tą dużą - na koniec oczywiście nie zabrakło jego szydzącego uśmiechu.

Nie skomentowałem tego, tylko odwróciłem się i łowiłem dalej.

Trochę zmarznięci i przemoczeni poranną walką z żywiołami postanowiliśmy wrócić na śniadanie do pensjonatu. Plan na dalszą część dnia był taki, że jedziemy samochodem na falochron i w kamieniach będziemy łowić do końca. O godzinie 12-tej miało się odbyć tam w spotkanie wszystkich uczestników przy ognisku. Było to doskonałe rozwiązanie - dwie pieczenie na jednym ogniu.

Po dotarciu na miejsce spotykamy kolegę, który bladym świtem złowił piękna troć. Miała 60 cm i była o wiele grubsza niż Mariusza.

Dało nam to kolejną porcję siły, aby dalej próbować coś złowić. Morze przez moment jakby się uciszyło. Fale i wiatr przycichły. Włazimy w kamienie i zaczynamy łowić. Spokój był tylko pozorny. Po chwili szaleńcza siła żywiołów ciska nami to w prawo, to w lewo. Przyjemność łowienia zmieniała się w męczarnię. Osobiście bardzo zmarzłem, po Mariuszu i Robaku widziałem podobne objawy. Sine nosy, przemoczone rękawiczki, drętwiejące ramiona - to był koniec naszego starcia z Bałtykiem.

Docieramy plażą na miejsce spotkania ze wszystkimi uczestnikami tej wyprawy. Rozpalone ognisko i kiełbaska tworzą wręcz domowy nastrój. Między kolegami toczą się rozmowy o mijającym spotkaniu, jak również o kolejnych wyprawa na morskie trocie. Nasza ekipa zdecydowanie potwierdziła swój przyjazd, może już w lutym….

Nasza wyprawa pod wieloma względami była bardzo udana: Mariusz złowił pierwszą w swoim życiu troć, ja miałem branie, a koledzy (tak samo jak my) wielką frajdę z możliwości łowienia w morzu. Tym razem nasza przygoda miała słodki smak choć przesycony wszechobecną słoną wodą…