Od lat łowię na woblery zwane „Siudakami" produkowane przez Tomka Siudakiewicza. Przynęty te darzę szczególnym sentymentem, gdyż tak naprawdę moja przygoda z woblerami  zaczęła się właśnie od nich. Druga niezmiernie ważną kwestią jest tutaj osoba Tomka. Tomek jest bardzo fajnym i sympatycznym człowiekiem posiadającym ogromną wiedzę na temat konstrukcji przynęt. O przynętach i wędkarstwie można z nim rozmawiać godzinami. Rozmowy czasami skutkują powstaniem pomysłu na nowy wobler, bądź też czasami mogą się skończyć ulepszeniami i poprawkami i tak już doskonałych przynęt.

Któregoś dnia podczas rozmowy z Rafałem zadeklarowałem się, że do końca sierpnia napiszę krótki tekst o ulubionej przynęcie. Chcąc dotrzymać słowa, zebrałem myśli i postanowiłem publicznie uchylić wieko mojego pudełka z przynętami. Tekst ten będzie raczej przedstawiał moje spostrzeżenia dotyczące poszczególnych przynęt, niż ich techniczny opis. Na potwierdzenie moich słów posłużę się również kilkoma zdjęciami, myślę, że właśnie zdjęcia będą najlepszą rekomendacją łowności tych przynęt.

Wróćmy jednak do mojego pudełka w którym znajduje się m.in.:

Pitbull 4 cm - Wielka niewiadoma

Dokładnie tak jak go nazwałem „Wielka niewiadoma", nigdy nie możemy być pewni co skusi się na ten niewielki dość agresywnie pracujący wobler.  Łowiłem na niego klenie, okonie, szczupaki, pstrągi, …, pamiętam też potężne brania jazia, który zmasakrował mi kotwice.

Trek 5 cm - Wszystko łowiący uniwersał

To wobler, któremu nie oprze się żaden drapieżnik. Długość 5 cm jest odpowiednia przy pstrągowych podchodach, rekreacyjnym przemierzaniu kilometrów rzeki, jak też polowaniu na nocne klenie. Oprócz wymienionych ryb na Trek skusił niejednego okonia czy szczupaka a nawet wąsatą piękność.

Fors 5 cm - Do zadań specjalnych

Przy Forsie daruję sobie słowa, myślę że poniższe zdjęcie powie więcej niż 1000 słów.

Mig 4 cm - ŚP Killer

Wabik od którego zaczynałem. Okonie go  wręcz uwielbiają, szczupaki nie pogardzą, klenie skuszą się, a bolenie czasami dają się przechytrzyć.

Ukleje i Sandaczowe Klasyki - Na nocne wyprawy

Każdy kto próbował nocnego spinningu wie, że nocne drapieżniki głównie polują na nic nie podejrzewające ukleje. Woblery te dość wiernie odwzorowują zachowanie się małych rybek i są pewniakiem na wieczorno-nocne bolenie i sandacze. Czasami również niespodziankę może nam sprawić przyłów w postaci ładnego klenia.

Używam jeszcze kilku innych modeli  Siudaków, ale o tym może następnym razem…

Na koniec jeszcze słowo… Pamiętajmy, że nawet najlepsze przynęty na pewno nie przyniosą spodziewanego efektu, jeżeli po prostu nie będziemy bywali nad wodą…

Dziełem przypadku zacząłem spławikówką pewnego razu nad Rajgrodzkim… Oczy dziecka wyolbrzymiają wszystko, a więc jezioro było wtedy niczym bezkresne morze.

-Masz tu wędkę.. idź na pomost, pobaw się- słowa Taty (po krótkim instruktarzu) jak wyrocznia pokierowały mnie nad jezioro.

Pierwsza wędka to klasyczne rękodzieło- trójelementowe bambusowe cudo (wyprzedzała nie jeden dzisiejszy węgiel) kołowrotek „ruski" o ruchomej szpuli (również cud bo z hamulcem!!!) spławik ręczna robota mojego nie żyjącego wuja (superczułe gęsie pióro, używam do dziś) żyłka pierwsza lepsza i haczyk tej samej firmy.

Ha, a pierwsza  przynęta?

Oczywistym jest fakt, że zapomnieliśmy przynęty (o zanętach też jeszcze nikt nie myślał). Dylemat rozwiązał się już przy kolacji..

-Tatoooo, a mogę chleb?, a pomidora? A konserwę? - a ogórka? (o dziwo w okolicy nie było dżdżownic

Tak wyposażony już pierwszego dnia wakacji dreptałem na pomost w Czarnej Wsi. Było tam już kilku starszych wędkarzy z „Germinami" i nieosiągalnymi dla mnie wówczas młynkami o stałej szpuli.. Przywitałem się.  Łowili na ciasto głównie ukleje, płotki i mikro krąpie. Nie bez problemu złożyłem wędkę i bach pomidor w wodę, po kilku minutach stwierdziłem, że to chyba „nie za bardzo podchodzi" w rybim menu (szczególnie w wersji z pieprzem). Przyszedł czas na ogórka … i znów lipa, na chleb zacząłem łowić to co wszyscy i było sympatycznie. Ale miałem jeszcze przecież bardzo słoną mielonkę i po godzinie łowienia „bach Tyrolską" w Rajgrodzkie. Długo, długo nic… Straciłem na chwile spławik z oczu, żeby zazdrośnie popatrzeć na sąsiada, hałaśliwie holującego kolejną rybę (używał wtedy dość pospolitych wędkarskich słów typu „jaki k… wielki"). Ale gdzie mój spławik? A jest, leży tylko, to ja go prostować, a tu zaczep.. i jeszcze coś wali w wędkę :). Otóż leszcz (ok kilograma) po typowo siłowym holu znalazł się przy pomoście.. (to nic, że się wypiął z przy tępego haczyka i tak wszyscy widzieli jaki był duży :). Drugiego dnia miałem już tylko chleb i Tyrolską i łowiłem. Oczywiście większość brań marnowałem, ale miałem większe ryby od wszystkich z pomostu. Moja super przynęta kusiła płocie i leszcze. Następnego dnia panowie od „germin" z porcelanowymi przelotkami o 5 rano ukradkiem wciskali mielonkę na swoje haczyki. A ja zamiast taplać się w wodzie z cała rodzinką, całymi dniami „opalałem się" na pomoście z bambusówą w ręku, bo woreczek z rybami się otworzył. Tym bardziej, że nie wszyscy z pomostu widzieli, że mielonka przeciągnięta kawałek zostawia w wodzie niezłą smugę zapachowo- smakową…

To był mój ostatni raz na Rajgrodzkim. Byłem tam kiedyś przejazdem bez wędki i widziałem jak wędkarze z tego samego pomostu targali mikro- leszczaki z zaawansowaną ligullozą.

Podobno potem wyłowiono ryby siatkami i pchnięto „na mączkę", a teraz zbiornik się odrodził na nowo. Ciekawy jestem jak dziś spisałaby się moja mielonka…

Czas kukurydzy

Kilka lat później nauczyłem się wiązać haczyki inaczej niż „na ósemkę" i jako 12- latek od czasu do czasu jeździłem z Tatą na żwirownię do znajomego… Łowiliśmy głównie karpie i karaasie z rzadka amury i złote liny w większości ryby małe do ok 1 kilograma. Już byłem w posiadaniu wędek z włókna szklanego (HoHo), kołowrotka „Delfin"(cud techniki) reszta sprzętu też przeszła nieznaczne poprawki. Na początku głównie nasiono łubinu było przynęto- zanętą i było naprawdę skuteczne. Z tym, że ciągle chciałem łowić nie więcej, a większe, a łubin dość kruchy szybko spadał z haczyka, dwa ziarna to już tłok na jednym haku. Nadszedł czas kukurydzy. Można założyć więcej ziaren i pewniej trzymają się na haku. Efekty też były lepsze i coraz częściej trafiały się większe ryby (jak na ten stosunkowo młody zbiornik). Któregoś dnia miałem ciekawy pomysł na podanie kukurydzy i konsekwentnie zabrałem się do eksperymentów. Tego dnia oddaliłem się od towarzyszy bo zależało mi na spokoju. Może bardziej na spokojnym holu dużego karpia. Za pomocą igły na nić koloru kukurydzianego założyłem ok 10- 15 ziaren kukurydzy i przywiązałem do dużego, kutego, złotego haczyka z oczkiem (taka metoda włosowa w moim wydaniu). Cały zabieg zajmował dużo czasu ale robota, aż paliła mi się w rękach (dosłownie). Używałem też koszyczka a to dlatego, że wszędobylskie karasie obskubywały mi po jednym ziarenku z systemu, co dawało złudny obraz brania. W koszyczek wrzucałem kostki ziemniaka i zasypywałem suchymi płatkami owsianymi- ziemniaki dla karpi, a płatki wypływając na powierzchnię zabierały ze sobą karasiową szarańczę.

Dwie gruntówy- pac w wodę.. lewa na łagodny stok na lewo, druga w osłoniętą spokojną zatoczkę z ostrym spadem na prawo. Po godzinie zrezygnowany lewą  przezbroiłem na lekki grunt i jedno ziarno by zająć czas karasiami, które spływały (z założenia) z tej prawej strony z wiatrem. Po ok 2 godzinach zacząłem wypuszczać karasie bo miałem już ich wystarczająco. Gdy nagle wędka z „włoskiem" zaczęła mi odjeżdżać z podpórki z dostojną prędkością w kierunku zatoczki gdzie leżał system kukurydziany. Otworzyłem kabłąk i poczekałem chwilę, zamknąłem.. i bach w nos.. Siedzi!! To było COŚ sprawdzić się z takim przeciwnikiem, tym bardziej że na kombinowaną przynętę. Karp nie uciekał na boki jak maluchy, on powoli z szybkością małej ciuchci brnął w najgłębsze miejsce w zbiorniku wyciągając ok 50m żyłki trójki. Nie kręciłem, poczekałem aż zakręci. I zakręcił, w moim kierunku tym razem ruszył jak Ferrari ledwo stary „Delfin" nawijał kolejne metry. Wyhamował dopiero w tataraku jakieś 5m ode mnie, potem już tylko kręcił ósemki. Pamiętam te emocje jakby to było wczoraj..

Do podbieraka się nie mieścił, podebrałem delikatnie ręką ok 5 kilówkę. Za taką adrenalinę w nagrodę dostał buzi i drugą szansę. Nigdy nie przyznałem się innym wędkarzom łowiącym tego dnia, na żwirowni na co złapałem tego karpia, tylko mówiłem że podczas oględzin niefortunnie wypadł mi do wody..

Potem udoskonaliłem „mojego kukurydzianego włosa" i jako dip stosowałem olej po szprotkach (musiały być te najtańsze bo droższe za dużo były „ulepszane") i częściej łowiłem karpiki do 3 kg. Eksperymentowałem co prawda z innymi przynętami jednak „moja kukurydza" smakowała karpiom najlepiej. Z przyczyn losowych (studia, Narew, Pisa…) od około dziewięciu lat nie widziałem tego zbiornika. Niedawno dużo o nim słyszałem dobrego.. i wiem że od czasu do czasu w jednej z jego zatoczek pewien gruby karp zagląda w poszukiwaniu mojej specjalnej przynęty po to by znów sprawdzić moje opanowanie i sprzęt. On pewnie też nauczył się paru karpiowych trików..

Matura z wędkarstwa

Czas płynął, jak Pisa w niżówce. Po maturze myśli miałem jak Narew wiosną (ździebko rozlane). Dumałem jak łowić, gdzie i jaką metodą. Chyba to była 2-3 klasa LO kiedy poznałem Krzysztofa- do teraz towarzysza najbardziej szalonych wypraw wędkarskich. Sprawa była ułatwiona bo mieszkaliśmy w jednym bloku i zawsze można było się ugadać, gdzie, kiedy i na co. Mieliśmy głowy pełne pomysłów i każdy wyjazd był inny. W okresie wakacji potrafiliśmy jeździć rowerami w różne „nasze miejscówki" po 3 razy dziennie. Nie wiem skąd braliśmy siły na takie eskapady, jedno jest pewne nie żałuję żadnego wypadu, (no może jednego jak woda burzowa wlewała się do namiotu, bo nasz szmaciany domek „na tropiku" puszczał wodę, a ja „spałem" z puszką po konserwie na brzuchu). Nauczyłem się wiele. Głównie „spławikiem i gruntówką" polowaliśmy na leszcze, liny i sumy.  Choć cieszę się, że tych ostatnich było najmniej bo jak pomyślę, o sprzęcie którego używaliśmy to stwierdzam że niepotrzebnie kaleczylibyśmy ryby i wędki.

A co do przynęt…  białe robaki- przełom w łowieniu, 5 sztuk na hak i bach do wody, wiosenne leszcze i płoteczki to lubią, a te nocne lipcowo- sierpniowe też przepadają za białym przydatnym nie tylko do podparcia świeżej rosówki. Eksperymentowaliśmy na starorzeczach i rzece, w miejscach które były w zasięgu naszych rowerów. Stosowaliśmy też kanapki z kukurydzy i białych.. Jak był Biały ryby brały.. był dobry na wszystko.. tu nie zapomnę jak zostawiłem spławik, 3 białe w nurcie w celu połowu uklejowego żywca i poszedłem przerzucić gruncik gdy usłyszałem chlapanie przy uklejówce.  Na podpórce podskakiwała wędka, a w wodzie szalał dwójkowy bolek z BIAŁYMI w paszczy, druciany haczyk łatwo oddał mu robaki prostując się w najlepsze. Z czasem łowiliśmy na kolorowe-białe, aromatyzowane białe, przecierane w zanęcie, w gresie kukurydzianym. Kiedyś nawet na białe wciągnięte świeżo z padlinki, ale cóż jak się zapomina przynęt- trzeba jednak łowić na coś, a na takie robaki- wzdręgi otwierały paszczęki dosłownie w locie.

Albo inna sytuacja znad Pisy, gdy podczas „męczenia" Bogu ducha winnych uklejek, które nagle przestały brać, wkurzony założyłem mega- pęczek białych polując na grubą rybę. W pewnym momencie zauważyłem że z wirów rzeki na burtową koskę do mojej uklejówki (główna 0,12, przepon 0, 8) podpływa ślamazarnie sumek ok 60 cm. Na pewno wyszedł do moich białych bo prowadzałem go jak na smyczy przez chwilę..

Hmmm- to były dobre czasy.. do matury, potem już były tylko lepsze :).

Matka natura, niewyczerpany zasobnik przynętowy

Oczywiście nadszedł czas studiów, a mój wymarzony kierunek, już czekał października i rozpoczęcia roku akademickiego. Z rozmarzeniem wspominam najdłuższe w życiu trzymiesięczne wakacje.. A jak– wędkarskie.. bo przecież mamy Narew pod ręką! Krzych wyjechał do babci (oczywiście z wędkami, relacjonował na bieżąco potyczki z linami i karasiami w upatrzonej gliniance), a ja wziąłem 2 tygodnie urlopu od budowy, by za namową kupli, przerobić nieco gotówki na wypoczynek. Pojechaliśmy na działkę do kolegi w miejscowości Dreństwo nad jeziorem o tej samej nazwie. Pomost, wędki i względny święty spokój. Wtedy też dowiedziałem się, że jestem meteopatą i z rana głowa mnie boli.. Z zazdrością gapiłem się z pomostu na sąsiada odpływającego łódką każdego ranka. Na pomoście królowały w dzień- spławiki i grunty w nocy. Do momentu gdy miałem białe i czerwone robaki, wesoło ciąłem drobnicę równo. W dwa dni wyczerpałem zapas żywych przynęt nie łapiąc nic większego od dłoni, kukurydza była dobra tylko nocą.. Do sklepu z właściwym zaopatrzeniem było 25 km, a transportu brak.. Złapałem doła i byłem w wielkiej kropie, żeby nie mówić d…pie. Zrobiłem więc dzień przerwy- dzień zadumy, przy okazji były kiełbaski, ognisko i różne takie tam indiańskie manewry. Rano, z jak co dzień bolącą głową, udałem się po ratunek i natchnienie do sklepu zaopatrzeniowo- spożywczego. Mielonki brak- znów d…pa, smutny wziąłem inne puszki. Wracając ze sklepu, złapałem zadyszkę i postanowiłem przycupnąć w pobliskim kartoflisku chłodząc się chmielowym trunkiem. Gdy, poczułem, że coś po mnie łazi, zerwałem się na równe nogi. Dziwny, obły owad mniejszy niż rohatyniec większy niż biedronka, czyli postrach ziemniaczanych liści i kwiatów pospolita STONKA. Nie wiem czy kiedykolwiek znów trafi się taka sytuacja w moim wędkarskim życiu ale ten dar natury to strzał w sam środek tarczy potrzeb populacji wszystkich ryb w tym jeziorze w tym okresie, obok ja i na końcu wędki stonka. Szkodniki, ścierwo znienawidzone przez uprawiających bulwy ziemniaczane rolników, budzące obrzydzenie w oczach płci pięknej, a miłość i konkurencję pokarmową u skrzelowatych strunowców, a jednak ja w wolnej chwili łaziłem po polu zbierając stonkę, niczym kuropatwa ku uciesze właściciela poletka. Zebrane owady trzymałem w pudełku po zapałkach.

Po paru dniach fascynacji trzeba było pomyśleć nad trwałością nowej przynęty, wcześniej stosowałem tylko dojrzałe osobniki, dobre na dorodne płocie, ukleje i krąpie, ale kruche i wytrzymywały góra 2 ryby..  BŁĄD. Przecież larwy stonki, pachną tak samo, nie uciekają tak szybko, nie umieją odlatywać z pudełka, są trwalsze i lubią je leszczyki. Takie jeziorowe wyjadacze między kilogram do dwóch. O 12 w południe nawet zataplał się jeden sznurkokształtny, półmetrowy węgorz- dacie wiarę na stonkę! Tzn na larwę stonki. J

Z innych darów natury, niekiedy używałem też konika polnego, łowiąc w Narwi, ale tylko na płocie pod powierzchnią w „niektórych sytuacjach !!!" na podniesionej wodzie. Tylko musiał być tak zaczepiony by przytrzymany w nurcie nie kręcił się w kółko… spławikiem był korek (z korka) po winie… nie wiedziałem wtedy, że jest coś takiego jak kula wodna… dopóki Krzych mi jej kiedyś nie pokazał… A płocie, uch  szczególnie te powierzchniowe są jak jazie, bo z myślą o nich był ten konik, wymagają ciszy, skupienia i cieniutkiej żyłki przeponowej.

Wielokrotnie podpatrywałem naturę co wrzuca rybkom do wody i jak one na to reagują. Polecam czasem obserwację otoczenia, wnioski murowane i efekty mogą być zaskakujące np. mucha po pacnięciu łapką jest gorsza niż złapana ręką, osa bez odwłoka jest lepsza niż z odwłokiem, „bo kiedyś przynęty pełzały, fruwały, skakały wszędzie…"

Kukurydza na nowo odkryta

Było to nad mazurskim jeziorem na działce u jednego z kolegów Taty.. Łowiliśmy spławikami z małego pomostu. Było wesoło tym bardziej, że to jakiś ciepły, długi weekend, a ja byłem spragniony wędkarskich wrażeń. Pospolite, kupne przynęty zwierzęce o dziwo nie sprawdzały się mimo grubego nęcenia rosówą, białymi, pinką, kupną zanętą i kukurydzą prosto z puchy. Co prawda było kilka płotek, jeden 0,7 kg lechol, ale na 3 chłopa? Eeeee. I cały dzień łowienia. Nie coś, tu nie tak. Rok wcześniej było dużo lepiej. Starsi towarzysze oddalili się do domku w celu popasu. Jako student, wówczas drugiego roku eksperymentowałem w ciszy, odganiając wstrętne komarzyce.  Kombinacje kanapek, wysokości łowienia, próby opadu nie przynosiły żadnych konkretnych rezultatów. Poddałem się, a może sen mnie znużył bo walnąłem w śpiwór jak alga „trójka" w wodę. Następny poranek, koledzy odsypiają wieczorną kolację, a ja „driver- na ochotnika" o 3 rano wędkę na plecy i na pomost. Co tam zastałem? Wielkie bąblowisko. Myślami mierzyłem te złote jeziorowe leszcze i oliwkowe liny. Zaczynają się podjazdy i cuda przynęty, techniki i nic do piątej. Kilka niezaciętych puknięć w kukurydzę i to wszystko. I tak do piątej rano. Wtedy to moje kocie ruchy spowodowały wypadek- pucha z kukurydzą zanęciła punktowo teren pod pomostem i nijak ją odzyskać. Tak dziełem przypadku odkryłem nową/starą przynętę. Pozostało może 10 ziaren nieuważnie rozsypanych na pomoście, a telefon i zapasowa pucha w domku 150m ode mnie. Myśl…

Po zużyciu połowy pozostałej kukurydzy, wyciągnąłem z wody obskubaną jej skórkę (wiszącą na haku). Przecież nie mogę wyrzucić takiego kawała paszy do wody. Rach, ciach i zawinąłem ową skórkę przeszywając na wylot złotym ownerem i tradycyjnie pac w wodę. Przelotowo zmontowany spławik wynurzył się niewiele ponad flautowy poziom jeziora i trwał tak chwilę witając pierwsze, śmiałe promienie wzeszłego już słońca. Myśląc, że to krzaczasty zaczep zwijam zestaw napotykając pulsujący opór 1,5 kg leszcza. I to było to: leszcze, płocie nawet parę pomostowych dyżurnych pasiaków zaciekawiła tak podana przynęta. Do godziny 9 miałem pokaźne stadko leszczy i płoci w sadzyku zużywając 5 ziaren kukurydzy! Tzn. 5 skórek kukurydzianych ziaren, które do tej pory stosuję nie tyko w krytycznych sytuacjach nad wodą. Ziarno kukurydzy to przynęta znana, a odkryta na nowo, zarówno w stojących zbiornikach do łowienia z opadu niczym mormych, lecz niezastąpiona do przepływanki rzecznej i kanałowej. Oczywiście tylko w niektórych sprzyjających warunkach… A towarzysze, widząc efekty rannego połowu, posądzili mnie o nocne kłusownictwo… Żeby nie uśmiechy uznania, posądziłbym ich o zazdrość.

Kolejny egzamin skórka kukurydziana przeszła w zeszłym sezonie (tj 2010r.) gdy łowiłem głównie 4m bolonką w Narwi, kiedy to często schodziłem z wody z odgiętymi hakami. Krzychu zaciekawiony moimi zapewnieniami, że na „skórkę" skutecznie prowokuję już od wiosny płocie, leszcze i klenie wybrał się ze swoją matchówką na niepozornie wyglądające miejsce w dół rzeki od Łomży. Po pół godziny od zanęcenia już miał dużego leszcza (między 1,5 a 2 kg jeśli dobrze pamiętam zassał pinki) a ja kilka krąpi po minimum 0,5 kg każdy. Czekając na klenia pobiłem rekord sprzed lat wyjmując krąpia 47 cm. Gdy płotki nagle przestały skubać wiedziałem co się święci, zawsze tak było… Tzn. Najpierw krąpie, leszcze, płocie i na koniec klenie, kleniska.. Skórka z 2 ziaren zawieszona w pół wody, ja cichutko w woderach za krzaczkiem.. woda kręci nierówno, a wyczynowa 8g bąbka płynie nieruszana z nurtem. Moją czujność wyostrza nagle krótkie szarpnięcie na wodę, wiem że muszę zaczekać, poprawił i to z odczuwalnym na kiju impetem. Jeszcze reguluję ruchliwy hamulec i zaczyna się nierówna walka (mam solidną żyłkę 0,25 i super haki od Krzycha). Najpierw w poprzek prądu, chwilę pod prąd, potem z maksymalną prędkością kleniową w moje nogi, które momentalnie drętwieją jak widzę z czym mam do czynienia. Po najdłużej trwających 5 minutach w moim wędkarskim życiu 55cm klenik ląduje w podbieraku. Potem jeszcze pobijam mój rekord w płoci 36 cm (jednego dnia, w jednym łowisku, na jedną przynętę) Już wiem co za ryby prostowały haczyki, których używałem wcześniej (takie srebrne „z Buddą").. i nigdy więcej :).

Do tej pory testowałem wiele i różnych przynęt, opisałem tylko niektóre, które pozostały mi w pamięci. Wielokrotnie kapitulowałem lub zmieniałem podłoże eksperymentu obiecując sobie, że kiedyś powtórzę próby ze świeżym umysłem. Czasem jak już znalazłem złoty środek w danym dniu i tak po chwili szukałem dalej, już tak mam…

Natomiast kilku faktów jestem pewien:

- każda przynęta będzie najlepsza jeśli w nią uwierzysz,

-  jeśli są ryby w łowisku, to zawsze jest przynęta na którą, dadzą się złowić, to tylko kwestia czasu i uporu i elastyczności wędkarza lub techniki w danym     dniu,

- przynęta nie łowi- tylko wędkarz,

- szanować doświadczenia innych wędkarzy i wykorzystywać je do własnych celów,

- obserwując naturę można nauczyć się więcej niż z niejednego poradnika wyczynowych wędkarzy (choć warto je znać), czasem lepiej dać chwilę odpocząć rybom i sobie, ale mieć „wodę na oczach",

- nie trzymać swojej wiedzy dla siebie bo dzielenie się nią daje większą frajdę.

Jak każdy z Nas często zastanawiam się po skończonym sezonie: Co mogę robić lepiej?, Gdzie szukać większych ryb? Równie często jednak myślę o tym, dlaczego muszę łowić tak jak wszyscy.. Bo przecież nie muszę? Łatwiej jest na pewno, ale nie ma porównania z adrenaliną holowania kolejnej ryby, nawet najmniejszej ale na własną, kombinowaną przynętę.

np. Taki jest efekt braku przynęt za granicami kraju… Anglia 2008r., pstrągi i tu moje nibymuchy:

…i niezbędne akcesoria każdego wędkarza (spławik, ciężarek i najskuteczniejsze suplementy owadów-żałuję że nie mam zdjęcia wędki  i ryb

Ostatnio z różnych powodów przerzuciłem się na spining i raczkuję jak nieporadne niemowlę. Oczywiście Krzychu daje mi niezłą szkołę, pokazuje i użycza mi swoich zabawek. W warsztacie już czekają pierwsze korpusy woblerów, popalone gumy i mnóstwo zgromadzonego materiału. Mogę też spokojnie stwierdzić, że to dopiero mój w pełni spiningowy pierwszy sezon.. a moje niektóre przynęty już nie wyglądają normalnie:

Nawet mam jakieś tam małe sukcesy.

Mam też wielkie porażki jak połamanie 2 wędek w dwa miesiące.

Jednego jestem pewien, nie będę łowił jak większość. Rutynowo przeprowadzam experymenty.

Co z tego wyjdzie? Czas pokaże.

Czerwcowe noce są krótkie, są najpiękniejsze w całym roku.

Ich ulotność sprawia, że potrzeba snu jest przekładana przez mój organizm na później, że najważniejsze staje się tylko przetrwanie 3 h ciemności i szybkie dotarcie nad rzekę. Byłem spakowany już dużo wcześniej. Przygotowałem się dość skrupulatnie, zupełnie inaczej niż podczas moich prawie codziennych wypraw. Łowisko na które się chciałem wybrać również było zbadane dzień wcześniej, więc wiedziałem na co mam się nastawiać i czego spodziewać. Wiedziałem też na jakie przynęty będę tego dnia łowił. Wybrałem stare i sprawdzone kamieniste miejsce w okolicach Łomży.

Świt, który przywitał mnie nad rzeka był wręcz nierzeczywisty. Poranna mgła splątana z lekkim wiatrem opływała moja twarz trzeźwiącym chłodem.

Poczułem się jednolity z otaczającym mnie przedstawieniem, którego jak się miało okazać byłem jednym z aktorów.

Chodzenie po kamieniach nie należy do moich specjalności. Często zdarza się, że moje "wysportowane" ciało odmawia posłuszeństwa i wykonuje zupełnie inne ruchy niż zakładała to moja głowa. Ot taki żarcik natury. Ta cholerna nadwaga, którą otrzymałem w prezencie po rzuceniu papierosów, doskwiera mi coraz bardziej. Na pudełkach powinno być napisane inne ostrzeżenie: za każdą nie spaloną paczkę dostaniesz 100 g tłuszczu gratis! Tak powinny reklamować walkę z nałogiem. Nikt mnie przed tym nie ostrzegł ;)

Nauczony kilkoma upadkami wszedłem bardzo ostrożnie do wody, pewnie stanąłem na nogach i zacząłem łowić. Szybki nurt mocno napinał żyłkę i wyraźnie czułem pracę 4 cm woblera. Przynęta kształtem i kolorem przypominała małą ukleję, która targana siłą wody unosiła się i opadała imitując walkę rybki z żywiołem. Przez pierwszą godzinę nic się nie działo. Słońce powoli rozrzucało światło na pobliskie łąki i wysokie drzewa. Malowniczy widok wokół mnie zmieniał się w jeszcze bardziej cudowny z każdą minutą, kwadransem, godziną.

Pomyślałem, że jest mi tu dobrze. Znaczy, że nie stojąc po kolana w wodzie, ale tutaj na tym kawałku łomżyńskiej ziemi. Uświadomiłem sobie, że mam w zasięgu ręki wszystko czego potrzeba szczęśliwemu człowiekowi. I właśnie wtedy moje zamyślenie przerywa potężne uderzenie. Odruchowo zacinam, ale na pusto. Na karku poczułem mrowienie. Ręce zaczęły mi lekko dygotać - to było piękne i silne branie - klenie!

Skupiłem się na tym co działo się na końcu żyłki. Daleki rzut woblerem w mielącą się wodę i wyćwiczone przytrzymanie. Przynętę prowadzę dokładnie tak jak chcę. Prąd wody wybija ją w górę, potem delikatnie spowalnia pracę… tu musi nastąpić branie - pomyślałem. Nie myliłem się. Bach. Branie jest agresywne, mój kij wygina się pod naporem ryby i wody. Rozpoczyna się hol, który kończę przy brzegu.

Kleń miał 43 cm. Ucieszyłem się samym faktem, że miałem rację co do miejsca i przynęty i ryb które chciałem łowić. Wypuszczam rybę, która trochę zaskoczona całym zdarzeniem wolno odpływa w nurt rzeki. Zaczynam łowić w ten sam sposób. Po chwili mam kolejne branie. Tym razem ryba jest większa. Kleń to waleczny przeciwnik, więc nie stosuję forsownego holu. Pozwalam rybie wyszaleć się w nurcie, co de facto mi bardzo pomaga - ryba walczy z wędkarzem, ale i z szybkim nurtem. Męczy się szybciej. Po chwili kleń ląduje u moich nóg. Mierzę szybko rybę - 47 cm.

Jest piękny. Jego srebrzące się w świetle ciało po chwili znika w zatopionych kamienieniach. W myślach gratuluję sam sobie. Wracam szybko w miejsce, z którego wykonuje kolejne rzuty woblerem. Samotność i cisza powodują we mnie efekt zatracenia. Wyłączam się, dokładnie tak jak gasi się światło w łazience. Dochodzą do mnie wtedy głosy z wnętrza mojej głowy. Rozstrzygam sprawy niecierpiące zwłoki, jak również te błahe związane z życiem codziennym: kiedy wrócę do domu zjem jajecznicę na wędzonym boczku…. a i napiję się gorącej, słodkiej kawy. Często myślę o swoje córce, o tym, że rośnie bardzo szybko i że za chwile z mojego maleństwa zrobi się mała kobieta.

Łup. Branie nastąpiło znienacka, w miejscu gdzie szybki prąd wody styka się z zalanymi trawami. To kolejny dziki kleń. Walka jest energiczna. Trzymam rybę na krótkiej żyłce, a ta z całych swoich sił ucieka w nurt. Kij, którym łowię znakomicie pochłania silne zrywy klenia, jakby kłaniał się z szacunkiem dla odważnego przeciwnika. Jeszcze tylko jeden odjazd i mam zdobycz w ręku. Mierzę i … kolejne 47 cm.

- Tego się choroba nie spodziewałem, drugi identyczny - z uśmiechem mówię sam do siebie.

Ta sytuacja powoduje, że wpadam w zachwyt nad miejscem. Zdawałem sobie sprawę, że czasami takie łowiska darzą wędkarzy dużą ilością tych ryb, ale nie sądziłem, że kiedyś spotka to właśnie mnie. Przechodzę ostrożnie w dół rzeki. Instynkt Andrzeja Lipińskiego przelatuje nad rozpędzoną wodą. Prowadzę go po łuku, przytrzymując w najciekawszych miejscach. Nie trwało to długo, uderzenie i znów mam rybę na kiju. Ten kleń jest mniejszy, ale pięknie wybarwiony.

Zwracam mu wolność i siadam na kamieniach. Chwilę obserwuję wodę i śmieję się do siebie. Po czym wstaję i machając na pożegnanie w kierunku rzeki odjeżdżam na inne łowisko.

Tego bolenia sobie wymarzyłem.

Jadąc samochodem rozmyślałem nad tym gdzie jechać. Wybrałem tym razem górną część Narwi gdzie pewne kamieniste wypłycenie przyciąga klenie i bolenie, czasem sandacze i sumy. Na środku rzeki ustawiona jest zielono-biała tyczka. W tym miejscu powinny stać bolenie. Wtedy włącza mi się cała sekwencja filmowa: widzę oczami wyobraźni, że rzucam woblera dokładnie pod tyczkę. Trafiam idealnie kilkanaście cm od niej. Zaczynam szybko prowadzić Spirita. Po 3 m czuję silne walnięcie i widzę gejzer wody. Holuję spokojnie, jestem czujny ponieważ bolenie to bardzo sprytne ryby i potrafią w ostatnie fazie dać z siebie wszystko. Przyprowadzam rybę na spokojniejszą wodę. Wykłada się na bok. Teraz mogę ją podebrać…. marzę o tym… i to marzenie stało się rzeczywistością…

A tego akurat nie przewidziałem.

Po tym wręcz nierealnym poranku wracam na chwilę do domu. Jestem tak nakręcony, że nawet nie potrzebują swojej ulubionej słodkiej kawy, aby odgonić zmęczenie. To fajne uczucie, daje wolność, uskrzydla. Opowiadam żonie co się wydarzyło nad Narwią. Opowiadam córeczce, że tata złowił piękne ryby i że ten dzień był jeden z najciekawszych w ostatnim czasie. Pola słucha mnie uważnie i komentuje moją opowieść kilkoma słowami:

- Gupie te riby tatusiu!

Rozbawiła mnie tym i razem z nią siadam do stołu, przy którym pomaga mi wkleić ster do starego woblera.

- Tym woblerkiem tata złowi dzisiaj ładnego klenia, a to wszystko dzięki twojej pomocy. Kiedyś i ty będziesz łowić takie piękne „riby", zobaczysz.

Żegnam się z dziewczynami. Żona użyła innych słów niż się spodziewałem, ale … musiałem wrócić nad Narew, chociaż na parę godzin.

Po drodze zabieram swojego kompana wędkarskich wypraw mistrza Robak, który z niedowierzaniem wysłuchuje moich opowieści. Przyjeżdżamy na łowisko i niestety bardzo szybko rezygnujemy z wyjścia z samochodu. Silny wiatr uparcie szarpał powierzchnię wody, tworząc białe grzywy. W tych warunkach zostało nam jedynie przeczekać złą pogodę i zacząć łowić dopiero wieczorem. Około godziny 20:00 wiatr milknie, robi się spokojnie i całkiem przyjemnie. Nad rzeką nie ma prawie nikogo, oprócz dwóch wędkarzy po drugiej stronie rzeki. Składamy z Robakiem sprzęt i wchodzimy do wody. Oczywiście przynętą, której użyłem był wspomniany wcześniej stary wobler, którego naprawiłem z córką. Przynętą pracuje dość głęboko i silnie odczuwam jej drgania na delikatnym kiju.

Po kilkunastu minutach udaje mi się rzucić przynętę dość daleko. Pomógł mi w tym wiatr, który zaczął wiać z innego kierunku. Zebrałem luz i sprowadziłem woblera do dna. W tym momencie muszę nadmienić, że jeżeli ktoś wtedy zrobił by mi zdjęcie miał by radochy po pachy. Potężne uderzenie wygina moją wędkę w pałąk. Moja szczęka opadła mi pewnie do pasa, a może i nawet jeszcze niżej. Krzyczę przerażony do Robaka:

- Mam piękną brzanę, ale walczy…

Moja pewność została zweryfikowana po pierwszych 5 min walki. Silny przeciwnik miał nade mną przewagą, uparcie stał w silnym nurcie i ani myślał przesunąć się choćby o 1 cm. Rozpoczynam, ale z wyczuciem, pompowanie . Moja wędka pracowała w ekstremalnym ugięciu, świst żyłki tylko podnosił mi ciśnienie. W głowie ciągle powtarzałem sobie, oby sprzęt wytrzymał, oby wytrzymał. Zdrętwiała mi prawa ręka, więc przenoszę wędkę na lewą. Robak stojąc obok mnie daje tylko sygnały: to już 10 min, 15…. Walczymy dalej. Rozpoczyna się przeciąganie żyłki. Udaje mi się podprowadzi rybę do brzegu, a ta za chwilę wraca na środek rzeki i wytrwale stoi w nurcie. Wkurzyłem się i postanowiłem zakończyć to raz, a porządnie. Głośno mówię do ryby:

- Ja jestem zmęczony, więc pewnie i ty też. Skończmy to..

Wychodzę z wody, Robak kieruje mnie żebym się nie przewrócił idąc tyłem. Mocno zwijam żyłkę i przyciągam rybę pod kamienisty brzeg. Wtedy widzimy ją pierwszy raz. To sum. Walczy jeszcze ostatkiem sił, ciągle podnosząc mi adrenalinę. Finał rozgrywa się bardzo szybko. Zmęczoną rybę podbiera Robak. Robimy jej zdjęcia i szybko wypuszczamy z powrotem do rzeki.

Po tym całym zajściu śmiałem się już ciągle. Mówiłem do Robaka:

- Kuźwa przecież nikt mi w to nie uwierzy, no nikt mi w to nie uwierzy. Co za dzień!

Emocje doganiają mnie około godziny 23:00. Schodzimy z Robakiem z łowiska i udajemy się na krótki sen. Nie mogłem zasnąć. Wciąż w głowie szumiała mi pędząca woda i słyszałem pisk napiętej żyłki. Nadal dokuczał  mi skurcz przedramienia, ale jakie to wszystko było mało ważne. Byłem szczęśliwy, bardzo szczęśliwy.

Budzimy się o świcie. Noc była zimna, sam poranek też. Robak rezygnuje po 2 godzinach rzucania w pusta wodę. Ryby nie biorą już tak ochoczo, chociaż rzutem na taśmę udaje mi się przechytrzyć jeszcze jednego klenia. To świetne dopełnienie 24 godzin spędzonych z wędka w ręku.

Dochodzę do wniosku, że pora nam wracać. Samo przetworzenie tych emocji będzie ciężkie. Chciałem zapamiętać z tego jak najwięcej, jak najwięcej zostawić sobie na zapas aby móc kiedyś to wspominać.

Zjawa

Kiedy byłem na górnym odcinku Narwi widziałem starego człowieka, wędkarza, który szedł brzegiem rzeki. Miał w ręku wiekową wędkę bambusową oraz katuszkę z nawiniętą żyłką. Była tak gruba, że doskonale widziałem ją z drugiego brzegu. Dziadek trzymał też wiadro z robakami i systematycznie obławiał spokojną wodę. Po chwili zaskakująco szybko zniknął w wysokich trawach. Pomyślałem sobie wtedy, że może widziałem zjawę, może to był jakiś znak. Eeee……

Ciekawe ile ten staruszek spędził nieprzespanych dni łowiąc nad Narwią? Pewnie miałby wiele do ciekawych rzeczy do opowiedzenia, tylko rozpiętość czasu była by inna - on kiedyś wracał po 48 h do domu.

Dla moich przyjaciół!

Na sprzątanie przybyło nas około 50 osób. Pocieszające jest to, że mimo deszczowej pogody zapału do pracy oraz dobrych humorów nie brakowało.

W tym roku przyświecało nam nowe hasło Razem zrobimy więcej - oprócz nas wędkarzy z portalu www.naszelowiska.pl i Lokalnej Organizacji Turystycznej Ziemia Łomżyńska, dołączyli: grupa paramilitarna Speed ASG oraz klub płetwonurków „Podwodny Jeleń".

Wspólnymi siłami udało nam się uprzątnąć oba brzegi Narwi od Plaży Miejskiej do Hospicjum.

Nasze worki zapełniały się w szybkim tempie. Wśród śmieci przeważały plastikowe opakowania, szklane butelki, puszki. Największą uprzątniętą rzeczą byłą lodówka. Grupa płetwonurków posprzątała dno rzeki przy plaży.

Zgromadzone śmieci trafiały drogą wodną do punktów zbiorczych. Ponadto jeden z uczestników sprzątania znalazł list w butelce, którego treść została oficjalnie odczytana na zakończenie akcji.

Około godziny 12:00 wszyscy spotkaliśmy się przy grillu. Serwowane były grillowane przysmaki: kiełbaski, żeberka i pyszny boczek. Dla wszystkich uczestników oraz zziębniętych płetwonurków przyszykowaliśmy gorący żurek.

Cieszy nas fakt, że wśród przybyłych widzieliśmy nowe twarze, jak również całe rodziny. To bardzo motywujące , że rodzice dawali dobry przykład nowemu pokoleniu łomżyniaków.

 

Dzięki uprzejmości SPEED ASG uczestnicy mogli zasmakować ekstremalnego zjazdu na linie z mostu jak również skorzystać z dwóch stanowisk strzeleckich. Była to świetna zabawa zarówno dla dorosłych jak i dla dzieci.

 

Każdy z uczestników był zadowolony z udziału w sprzątaniu, widać to było po dobrych nastrojach oraz uśmiechniętych twarzach. Najlepszym podsumowaniem tego co wydarzyło się nad Narwią było oficjalne odczytanie listu z butelki. Treść listu była zaskakująca i bardzo trafiona, a brzmiała: Uśmiechnij się to nic nie kosztuje!

Było to idealne podsumowanie III edycji I LOVE NAREW. Do zobaczenia za rok!!!

Redakcja 'Nasze Łowiska'

Składamy wielkie słowa podziękowania:

Urząd Miasta Łomża / Urząd Gminy Łomża

Starostwo Powiatowe Łomża

Komenda Miejska Policji w Łomży

MPGKiM w Łomży

Wspierającym nas firmom:

Żegluga Narwiańska

Zakłady mięsne Podgórze

LogoTK - Agencja reklamowa

UNIQA - Towarzystwo ubezpieczeniowe

Hotel 'Zbyszko' w Nowogrodzie

Canada System - Zakład budowlany

FotoGabs - Studio fotograficzne

Zakład Cukierniczy J. Kalinowski
Hurtownia Piwa i Napojów Chełchowscy

Jak też mediom:

Radio Białystok

4lomza.pl

TV Łomża

Tygodnik Narew

Radio Eska

superlomza.pl

RMF FM

Nasza inicjatywa ma na celu zwrócenie uwagi na poziom kultury osobistej ludzi i to w jaki sposób spędzają wolny czas nad rzeką. My wędkarze oraz wszystkie osoby mające kontakt z przyrodą dostrzegamy poważny problem braku dbałości o czystość. Marzy nam się aby nasza rzeka i jej piękne okolice wyglądały rzeki krajów skandynawskich, czysto i naturalnie. W tym roku również chcielibyśmy zaprosić na III edycję imprezy plenerowej sprzątania Narwi.

Tegoroczne sprzątanie Narwi odbędzie się pod hasłem - I LOVE NAREW - Razem zrobimy więcej!  Oprócz LOTZŁ w tym roku dołączają do nas nowi współorganizatorzy - Speed ASG i Łomżyński Klub Płetwonurków "Podwodny Jeleń" , co czyni hasło imprezy jeszcze bardziej prawdziwym. 

Akcja „I LOVE NAREW - Razem zrobimy więcej!" odbędzie się w dniu 11.06.2011r. na Plaży Miejskiej.

Ramowy plan akcji „Nasze Łowiska sprzątają Narew"

1. Spotkanie na Plaży miejskiej - 8.00
2. Przywitanie uczestników akcji - 8.30
3. Rozpoczęcie sprzątania - 8.45
 4. Zakończenie sprzątania - 12.00
 5. Wspólny posiłek oraz pokaz grupy Speed ASG - 12.15

Młodzież do lat 18 tylko i wyłącznie w zorganizowanych grupach wraz z opiekunem.

Wszyscy uczestnicy zostaną zaopatrzeni w rękawiczki oraz worki foliowe na śmieci. Każda osoba otrzyma pamiątkowy upominek potwierdzający uczestnictwo w akcji. Po zakończonej akcji zapraszamy na mały poczęstunek wszystkich uczestników.

Pod numerem 664 389 617 można uzyskać niezbędne informacje jak też zgłosić swoją chęć uczestnictwa w akcji. Dodatkowo można też zapisywać się poprzez forum - "I LOVE NAREW - Razem zrobimy więcej! - III edycja" Serdecznie zapraszamy i gorąco zachęcamy do uczestnictwa w tegorocznej akcji.

Czyściec czyli bolesne dochodzenie duszy do absolutnie doskonałej miłości

Nie miałem wielu okazji aby przebywać nad taką rzeką . Wisła zrobiła na mnie piorunujące wrażenie. Z wału jakim dotarliśmy nad brzeg rozpościerał się majestatyczny widok. Ogrom płynącej wody onieśmielał mnie do tego stopnia, że stać mnie było na takie wypowiedzi:
 - O ja cię nie pierdzielę, ale tu wody…. o cholera …. aaaa …jak tu łowić? - no itp, mało inteligentne zdania.

Grzesiu uśmiechał sie do mnie i utwierdził w przekonaniu, że da się tu łowić, że są tu ryby i wszystko będzie ok.
- Każdy z nas coś złowi - zobaczysz !
Poranek był deszczowy. Z nieba padał drobny, zimny deszcz. Panowała poranna szarość, którą rozświetlał blask płynącej wody. Po chwili zniknęliśmy w nadbrzeżnych ostępach pradoliny Wisły.
Razem z Grześkiem wszedłem na szczyt zalanej główki. Po lewej stronie miałem wielki, kotłujący się zmieloną wodą przelew.
 - Tu muszą być piękne ryby - pomyślałem.

W klatce przed nami pojawił się pierwszy boleń, który zaatakował drobnice pod powierzchnią wody. Za chwilę kolejny, trochę bliżej nas. Szybko zmieniłem przynętę na bezstera i zacząłem okładać wódę dalekimi rzutami. Nie trwało to długo, gdy tuż pod moimi nogami pojawił się niewymiarowy boleń. Jego wyjście utwierdziło mnie w przekonaniu, że ryby w Wiśle są i chyba dobrze żerują…
Po około godzinie ciągłego zmieniania przynęt i technik prowadzenia szybko wróciłem do swojej wstrzemięźliwej postawy czyli - każdą rybę trzeba wypracować. Intensywne żerowania boleni zaniknęły, woda zrobiła się cicha i spokojna. Był to dla mnie znak, że mogę schodzić w dół rzeki i obławiać niezliczoną ilością ciekawych miejsc. Kilka główek niżej spotykamy razem z Grzesiem - rozpalonego do czerwoności Michasia. Ma on w sobie niespożyte pokłady energii, więc gonitwa między kolejnymi klatkami sprawiała mu niepohamowaną przyjemność, w każdym bądź razie ciągle się do nas uśmiechał. Stajemy na chwilę na piaskowym brzegu. Moje ciężkie obuwie momentalnie tonie w żółtym piasku, który naniosła rzeka podczas ostatniej powodzi. Nasz przewodnik opowiada nam o stanie wody, który panował tu jeszcze niedawno. Jego relacja przyprawia mnie o zdumienie i niedowierzanie, że rzeka może być tak nieprzewidywalna, tak koszmarnie niszcząca, a zarazem w swym niszczeniu tak piękna.
Podczas naszego tetate Michaś wystrzeliwuje w powietrze kolejne boleniowe przynęty. Tym razem padło na RH, które ze świstem wpada daleko do wody. Po kilku ruchach korbki słyszymy głośne:
- Jest, siedzi!! - zabrzmiało to tak jakby na końcu wędki znajdowała się łódź podwodna.
Faktycznie, wędka do 36g wygięła się w pałąk, a plecionka z kołowrotka znikała z głośnym piskiem hamulca. Ta ryba jest naprawdę duża. Razem z Grześkiem nie wytrzymujemy i zaczynamy bezpośrednią szyderkę z naszego łowcy.
- Trzymaj ją Michaś, powoli, no co ty chłopie wyprawiasz, daj jej sie wyszaleć … - nasze podśmiechujki nie miały końca . Kiedy padło ostatnie, drwiące zdanie wszystko ucichło tak nagle jak się zaczęło. Piękny boleń wygrał kilkunastosekundową walkę, pozostawiają swojego łowcę z opuszczoną do kolan szczęką. Razem z Grześkiem nie wytrzymaliśmy i parsknęliśmy śmiechem:
- Ale żeś d… dał, ty lepiej ryby siecią łów, a nie wędką . Zepsuć takiego bolenia. - ciągnęliśmy bezlitośnie.
 - Ale ja, ale ja… ja go wcale mocno nie trzymałem, widzieliście sami, ja go mocno nie trzymałem - biedny Michaś tłumaczył się nam jak księdzu na spowiedzi.
Ta sytuacja rozbawiła nas do łez, jak również sama postawa dzielnego łowcy boleni - Michasia. Powiem tylko tyle, że do końca naszej wyprawy dostawało mu się od nas za te… ja go mocno nie trzymałem.

Ruszamy we trzech dalej, spotykając na główce Radka. Rozmawiamy chwilę i dowiadujemy się, że złowił jakieś małe okonie, szczupaczki i miał jedno piękne branie na gumową przynętę, prowadzoną przy brzegu. My opowiadamy mu o walce z wielkim boleniem i z uśmiechami na twarzy łowimy wszyscy w jednym miejscu. Nasze przynęty podgryzane są przez okonie i niewielkie szczupaczki - w sumie mieliśmy chwilę dobrej, wędkarskiej zabawy.

Po jakimś czasie postanawiamy wrócić do domu Grzesia, zjeść obiad i przenieść się w inne miejsce. Tak też czynimy. Kilka godzin później przyjeżdżamy do miejscowości Biała Góra. Przy okazji odwiedzamy kompleks hydrotechniczny, którego głównym zadaniem jest regulacja stanu wody w rzekach Nogat i Liwa (Renawa). Obiekt podobno można zaliczyć do cudów techniki i atrakcji turystycznych Białej Góry - niezwykły kunszt i precyzja wykonania budowli cieszy nasze oczy przez pewien czas.

Na Białej Górze spotykamy tatę Grzesia, wytrawnego spinningistę i równie zapalonego wędkarza. Senior Wadecki pokazuje jak łowi się na Wiśle, oczywiście na swoje ukochane paprochy.

W krzakach odnajduję wielki przelew tuż obok ujścia rzeki Nogat. Obserwuję spławy małych boleni, które intensywnie żerowały na narybku uklei. Piękne miejsce i piękne widowisko.

Poruszamy się w dół rzeki z Radkiem, obławiając kolejne główki. Razem zauważamy, że woda zaczyna gwałtownie opadać. Zdziwiło mnie to bardzo, gdyż u nas taki nagły spadek wody może być wywołany jedynie jakimś kataklizmem lub nagłym zbliżeniem się księżyca do ziemi. Słońce mocno przygrzewało, lejąc się bezlitośnie na nasze uzbrojone w kamizelki i wodery ciała. Coraz ciężej było nam się szybko poruszać po piaskach i zarośniętych łąkach Wisły, ale także dokładnie obławiać kolejne ciekawe miejscówki. W sumie Biała Góra obdarzyła nas niewielkimi szczupakami i jednym boleniem złowionym przez Radka.
Nasz przewodnik Grzesiu przygotował dla nas jeszcze jedną miejscówkę, którą musieliśmy odwiedzić na zakończenie tego szalonego dnia. Wieczorem wyruszamy na odcinek, który słynie z dużej ilości boleni.
Wg mnie nie różnił się niczym od tych, na których łowiliśmy do tej pory, ale dzikie ataki rap przekonały mnie, że może być ciekawie. Pierwszego bolenia złowił Grzesio, potem rozbiegany Michaś.

Ja z Radkiem podziwiliśmy te piękne ryby tylko z daleka i napawaliśmy się cichym zachodem słońca.

To był bardzo męczący dzień, ale wspominam go z uśmiechem…

Piekło czyli rzeka ognia dążąca do unicestwienia bezbożnych

Dzień drugi rozpoczynamy szybką pobudką, szybkim śniadaniem i szybkim dotarciem na prom. Po drodze zabieramy nowego kolegę - Grześka, więc było nas więcej, a przez to i weselej. Przebieramy się przy samochodach i wchodzimy na pokład promu.
Sternik wydał mi się jakiś taki…. dziwny. Cherlawy, z wystającymi kościami policzkowymi ospale dreptał wokół masy trzeszczących urządzeń. Z dziwnym grymasem na twarzy ten demoniczny jegomość uruchomił maszyny i rozpoczęła się nasza wędrówka na drugi brzeg. W ciszy i w majestacie rzeki ten bliźniak Charona przeprawił nas przez Wisłę wprost do ….. rozpalonego piekła.

Zapytacie się pewnie dlaczego do piekła, a otóż dlatego, że ten dzień był bardzo gorący. Rozpoczął się duszącym upałem, a rozpalone słońce jakby dodatkowo zabierało powietrze. Naszą ścieżkę zalały wszechobecne piaski, które niczym języki płynnego złota przelewały się między zielenią łąk, a wysokimi krzakami nad brzegiem Wisły. Wędrówka w górę rzeki była naprawdę męcząca. Wystarczy sobie wyobrazić: 30 st.C, brak wiatru, wodery lub śpiochy na sobie, ciężar kamizelek i toreb z napojami, trochę jedzenia i… Nieprzebrana, wolna przestrzeń, aż po horyzont. Cholera słabo mi się robi, jak sobie to przypomnę …
Od czasu do czasu schodzimy główki. Inni postanawiają na nich odpocząć przed dalszą drogą.

Na jednej z nich udaje mi się zaciąć małą brzanę. Daleki rzut, mało lubianym woblerem (obecnie już nie) i rozpoczęła się dynamiczna walka.

Co ciekawe: brzanka z Wisły była prawie blada, w porównaniu do naszych narwiańskich, przypominała albinosa. Walczyła dzielnie, więc postanowiłem nagrodzić ją pocałunkiem.

Po tym, jak sie potem okazało, dość oryginalnym połowem, docieramy na wysoką burtę. Tu zamieramy w bezruchu i w ciszy kontemplujemy piękno rzeki. Eeeee trochę przegiąłem, tak naprawdę to piliśmy chmielowy nektar i śmieliśmy się do łez … z Michasia i jego: ja go mocno nie trzymałem, naprawdę …

Późnym popołudniem wracamy na prom. Szczęśliwi, że w ogóle udało się nam tam dotrzeć.

Humory ciągle nam dopisywały, chociaż nic więcej nie udało się tego dnia złowić.
Wieczorem dodatkowo odwiedziliśmy imprezę plenerową z okazji Dni Ryjewa. Mieszkańcy licznie przybyli na zabawę, a w szczególności na koncert zespołu Weekend. Nie będę wypowiadał się o gustach muzycznych, ale ta stylistyka nie należała do moich ulubionych. Zgromadzeni bawili się przednio unosząc w czasie tych rytualnych podrygiwań wielkie obłoki kurzu. Przypomniały mi się obrazy Hieronima Boscha: wyuzdane, dzikie ciała, zamarłe w piekielnych mękach (tymi mękami była dla mnie muzyka zespołu Weekend) i tajemnicze, czarne postacie chwiejnie przemykające pośród rozbieganych cieni…Brrrr
Mimo upału, pieszych podróży i muzyki zespołu Weekend było bardzo miło, a to jest w takich wyprawach najważniejsze.

Raj czyli porządek wszystkich żądz i pragnień

Dzień trzeci był naszym ostatnim dniem na Wiśle. Wstaliśmy o świcie i wyruszyliśmy na spotkanie z boleniami. Niestety mój organizm nadawał sie tylko do tego aby dojść na miejsce przeznaczenia, odszukać jakiś cichy zakątek w krzakach nad wodą i zdrzemnąć się odrobinę… Ta odrobina trwała dobre 2 godzin. Zbudziła mnie dziwna rzecz, otóż: kiedy delikatnie ległem na żółtym piaski małej plaży, moje stopy znajdowały sie w znacznym oddaleniu od wody. Obudził mnie natomiast chłód i szum wody. Poziom Wisły podniósł się w ciągu tych 2 godzin o jakieś 20 cm, a może i lepiej zalewając moje nogi. Niesamowite. W sumie zrobiło mi się miło: ciepło, plaża, zimne nóżki, łyk świeżego powietrza, śpiew ptaków nad głową. Żyć nie umierać. Jakiś czas potem zaczęło do mnie odcierać, że pora wracać do domu. Zrobiło mi sie jakoś tęskno na sercu do mojej córki, żony, mojej Narwi. Cóż chyba z wiekiem robię się coraz to bardziej melancholijny, zbyt mocno trzymam się" swojego brzegu rzeki".
Wyprawa do Grzesia nad Wisłę była niezwykle udana. Dzięki jego gościnności mogliśmy zwiedzić nowe łowiska, zapoznać się z innym spojrzeniem na rzekę, która rządzi się swoimi prawami.

Spacer z królową przekonał mnie jeszcze bardziej do tego, że należy podróżować, zwiedzać, podglądać i uczyć się cięgle nowego podejścia wędkarstwa. Mam nadzieję, że następne nasze wyprawy będą równie emocjonujące. W naszym pięknym kraju jest wiele wspaniałych miejsc, gdzie takie spacery zostawią wspomnienia na bardzo długo.

Jednym z takich dziwnych, ale i ciekawych zachowań kleni był widok jak czasem do spływającego z nurtem zwykłego woblerka podpływały klenie - czasem próbując go skubnąć lub nawet dość stanowczo zaatakować. Początkowo traktowałem to całkiem przypadkowo i było to dość zabawne…Wtedy już od jakiegoś już czasu robiłem samodzielnie zwykłe wobki. Lecz którejś zimy nudząc się w domu przypomniałem sobie o kilku takich wydarzeniach i skojarzyłem pewne fakty… Postanowiłem zrobić woblerka przypominającego jakiegoś robaka, chrabąszcza… W tym okresie nie było jeszcze internetu… W sklepach najmniejszy woblerek miał ok 7cm… a w prasie nie było nic o samodzielnym wykonywaniu wobków a tym bardziej tak małych… Nie miałem na kim się wzorować czy od kogo uczyć. Byłem zdany tylko na siebie…
Początkowo robactwo były dość paskudne i duże. Nóżki wymyśliłem sobie że zrobię z gumek - jakoś je przykleiłem Pierwsze były proste, króciutkie. Wtedy narzędzia też miałem bardzo ograniczone i wobki nie były zbyt piękne. Pływały i miały pracę, która mogła prowokować ryby! Na to stawiałem wtedy, ale i teraz priorytetowo kładę na to największy nacisk - na pracę przynęty. Wiele kartek zapisałem tej zimy w notesie dopasowując poszczególne elementy układanki. Zrobiłem wiele prototypów, ale wybrałem tylko kilka wzorów… Przeszły zatem wstępne testy w domowej wannie i czekały na wiosnę…
Gdy tylko nastały pierwsze cieplejsze dni i woda się wyklarowała zacząłem jeździć nad Odrę.

Z początku nie pamiętałem o wystruganych chrabąszczach, ale jak pojawiły się pierwsze spławy ryb natychmiast sobie o nich przypomniałem. Już po pierwszych rzutach wiedziałem, że trafiłem z pomysłem w gusty kleni. Ale niestety - jeszcze trzeba było dopracować przynętę. Klenie podpływały, oglądały, czasem próbowały zaatakować robaka, ale ten był jeszcze zbyt duży… Koszmarki miały ok 3,5-4,5cm
Szybko zmniejszyłem rozmiar przynęty, zainwestowałem też w bardziej profesjonalne narzędzia, dopracowywałem szczegóły - czyli rowki dające wrażenie naturalności, dodałem trójkąciki by dopełnić wygląd oraz nóżki z przegubami, które bardzo zwiększały zainteresowanie przynętą. Następne miesiące poświęciłem całkowicie tej metodzie i teraz patrząc przez pryzmat lat wiem, że jest to jedna z niesamowicie skutecznych i dostarczająca niesłychanie mnóstwa wrażeń metoda łowienia kleni i jazi. Przez kolejne lata jeszcze dopracowałem wzorki, malowania, kolory, wielkość, pływalność…
Przynęty, które teraz robię są kwintesencją wielu lat doświadczeń zebranych z nad wody, a zarazem sprawdzonych na zawodach wędkarskich. To bardzo specjalistyczna broń…

Wobki mają ok 2,6cm i są pływające - muszą być pływające by odpowiednio wabiły ryby! Tak mała przynęta nie jest zbyt ciężka, ale da się nią rzucić używając żyłki 0,14-0,16 na ok 15-20 metrów.
Zazwyczaj to wystarcza, często jednak należy wobka spławić w dalsze rejony, a płynący swobodnie wobler również doskonale wabi ostrożne ryby.
Sam Chrabąszcz jest łudząco podobny do stworzeń żyjących w naturze. Ma wyprofilowany korpus z wypustkami, przegrubieniami, zaś nóżki z przegubami są z gumek i uzupełniają ten realistyczny wygląd dodatkowo maskując kotwiczkę. Kolory których sam używam to wszelkie odcienie czarnego, brązowego i zieleni ze srebrnymi bądź złotymi akcentami. Przy ściąganiu woblerka zanurza się on na ok 0,5-1m zależy od siły nurtu, odległości od wędkarza, sposobu trzymania wędziska.
Sprzęt jakiego używam?
Łowię Talonem 3,05m do 14g. Kołowrotek klasy 1000 z bardzo dobrym hamulcem. Żyłka 0,14 na większą rzekę(trzeba rzucić dalej, a nie ma tylu niebezpiecznych miejsc z zaczepami, a ryby po braniu szybko uciekają na otwartą wodę) i 0,16 na mniejszą rzeczkę - zazwyczaj zarośniętą, pełną zaczepów, zatopionych traw, krzewów. W takich miejscach ryby zatrzymuję siłowo by nie zaplątały się we wszelkie możliwe zaczepy, a w takie miejsca od razu uciekają….

 

Niezastąpione są polaroidy - w dzień dobre są ciemniejsze ale rano i popołudniami lepsze są żółte - rozjaśniające. Dłużej można obserwować co dzieje się pod powierzchnią wody. Widać jak ryby podnoszą się do przynęty, czasem tylko oglądają, kilkakrotnie wracają, podskubują albo zdecydowanie atakują.
Woblerka należy łączyć luźnym węzłem tzw. węzłem Rapali. Dobrze jest go zwilżyć przed zaciśnięciem. Agrafki nawet te najmniejsze mogą wzbudzić nieufność ostrożnych kleni.
Najlepsza pora do stosowania tych przynęt to późna wiosna, całe lato oraz początek jesieni. Chrabąszcze najlepiej sprawdzają się na niewielkich rzeczkach oraz na płytkich odcinkach dużych rzek. Tą przynętą można łowić dosłownie cały dzień nawet w czasie najgorętszych upałów. Rybom trudno jest się oprzeć, gdy wodą spływa tak smakowicie wyglądający kąsek. W czasie letnich niżówek klenie i jazie zajmują miejsca na płytkich przelewach, żerują przy powierzchni zbierając płynące wierzchem owady. Szukam ich wśród zatopionych gałęzi, starych drzew, w okolicach starych rozmytych ostróg, w pobliżu wszelkiego rodzaju zawad, które przy niskim stanie wody są częściowo odsłonięte. Wokół tych przeszkód woda wypłukuje dołki dające rybom schronienie. Zawsze jednak są to miejsca w bliskiej odległości od głębszego nurtu. W razie niebezpieczeństwa ryby mogą się szybko ukryć. Nie omijam odcinków przy podmytych zarwanych burtach gdzie zwisające nad wodą gałęzie bądź trawy prawie dotykają wody. Wszelkiego rodzaju mini zatoczki są również potencjalnym miejscem przebywania drapieżnika, jednak głębokość w tych miejscach nie może przekraczać jednego metra. Doskonałe są wszelkiego rodzaju umocnienia brzegów - kamieniste opaski czy wyłożone faszyną odcinki rzeki.

Poruszam się najczęściej w dół rzeki wypatrując ciekawych miejscówek. Do potencjalnego miejsca podchodzę bardzo powoli i poruszam się z dużą ostrożnością. Maskuję się na tle nadbrzeżnych zarośli. Często do miejscówki podchodzę na kolanach. Unikam gwałtownych ruchów. Wędkę trzymam jak najniżej a rzuty wykonuję z boku tak, by jak najmniej zwracać uwagę czujnych i ostrożnych ryb, które przecież „mają oko w każdej łusce". W słońcu doskonale widać błyski nawet ciemnego blanku. Wszelki pośpiech jest niewskazany. Często lepiej nawet zaczekać chwilę w bezruchu bacznie obserwując co dzieje się pod wodą i wyczekać na odpowiedni moment zarzucenia przynęty. Jednakże można iść w górę rzeki, ale jest to trudniejsze bo posyłając chrabąszcza na wodę on spływa do mnie i ryba ma mniej czasu na decyzję i łatwiej przez to ją spłoszyć.

Wobler podaję kilkanaście - kilkadziesiąt centymetrów przed wypatrzoną rybę, lub gdy tylko spodziewam się w danym miejscu ryby - jak najbliżej przeszkody wodnej bądź przy samym brzegu. Ma to przypominać nieporadnego robaka, który nieopatrznie znalazł się w wodzie. Branie następuje najczęściej tuż po opadnięciu przynęty na wodę. Czasami widać jak ryba kilkukrotnie podpływa i zawraca od chrabąszcza. Czasami zbiera, innym razem nie. W takich sytuacjach zmieniam wabik na mniejszy, większy lub zmieniam jego kolor. Nieraz taka zmiana skutkuje braniem. Gdy wobler tuż po opadzie nie został zaatakowany staram się by spływał jak najbardziej naturalnie. Nie podszarpuję nim, jak najrzadziej prostuję żyłkę, nie podciągam do siebie. Najlżejsze przytrzymanie może wzbudzić nieufność ryb. Żyłkę wysnuwam z otwartego kołowrotka lekko podnosząc i opuszczając wędzisko. Cały czas trzymam rękę przy szpuli by w momencie brania błyskawicznie zamknąć kabłąk i zaciąć. Nie wszystkie ataki na spływającego woblera kończą się skutecznym zacięciem. Czasami ryba tylko podbija wobler bądź uderza z boku nie trafiając na kotwiczkę. Niejednokrotnie spóźniam się z zacięciem. Skuteczność zaciętych brań oceniam na około 30% lecz ich ilość wielokrotnie przewyższa inne metody łowienia. Jeżeli podczas swobodnego spływu ryby ignorowały chrabąszcza, a znajdzie się on już na tyle daleko, że należy go ściągać napinam żyłkę i zaczynam ją skręcać zatapiając przynętę. Podczas zwijania staram się utrzymać go w połowie głębokości wody. Pracuje on wtedy jak zwykły wobler świetnie wabiąc ryby, które nie zdecydowały się na atak podczas spływu. Prowadzę go wolnym jednostajnym tempem. W miejscach gdzie nie mogę pozwolić sobie na swobodny spływa woblerka odczekuję 1-2 sekundy po zarzuceniu i zaczynam skręcać żyłkę. Nigdy nie skręcam żyłki do samego końca. Zostawiam około 2-3 metrów wolnej linki gdyż czasami kleń decyduje się na atak w ostatniej chwili, a branie pod szczytówką kończy się najczęściej urwaniem przynęty.

Czasem widać jak kleń zainteresowany jest wabikiem, ale jednak nie decyduje się na atak. Warto odczekać minutę, dwie obławiając inne miejsce a po chwili zarzucić znowu tam gdzie widać było rybę. Można woblerkiem uderzyć mocniej o wodę - z większą siłą - bez obawy nie spłoszymy go a nawet bardziej zaintrygujemy! Klenie są bardzo ostrożne, ale i niesamowicie ciekawskie.

Widowiskowość brań z powierzchni jest wprost nie do wyrażenia i zasmakowanie w takim łowieniu sprawia, że nie mogę doczekać się kolejnej wyprawy. Wszystkie złowione ryby ostrożnie wyhaczam i wypuszczam pozostawiając sobie czasami wspaniałe zdjęcia do czego wszystkich gorąco namawiam.

 

Andrzej Lipiński

Zanim jednak doszło do powstania pierwszych przynęt w wersji dla wędkarzy , Łukasz przecierał szlaki wędkarskie woj. podkarpackiego, polując na Lipienie i Pstrągi, a ja zdobywałem doświadczenia na mazurskich rzekach uganiając się za Jelcami, Kleniami i innymi rybami zbierającymi owady z powierzchni wody.

Jak to często z pasją bywa, wypełnia ona coraz więcej przestrzeni życiowej i zanim się obejrzysz przeradza się ona w sposób na życie. Tak też stało się i w naszym przypadku.
Zanim jednak na poważnie zaczęliśmy stawiać pierwsze kroki w „przemyśle" wędkarskim postawiliśmy sobie kilka celów z tym związanych. Po pierwsze jakość, po drugie jakość, po trzecie jakość. Dlatego też wszystkie nasze przynęty wykonane są w 100% ręcznie, co pozwala na eliminowanie niedociągnięć przy masowej produkcji. Każda przynęta jest dopieszczona w drobnych szczegółach, niepowtarzalna, a z drugiej strony bardzo realistycznie przypomina prawdziwego owada.

Brak zadawalających naszym zdaniem przynęt imitujących owady w sklepach, skłonił nas do podjęcia wyzwania i próby wypełnienia tej luki na rynku wędkarskim. Stąd też pomysł na przynęty w skali „micro" i nazwę firmy Microbait czyli mikroprzynęta.
„Koniem" pociągowym firmy są różnego rodzaje imitacje owadów, które świetnie się sprawdzają w okresie od wczesnej wiosny do późnego lata.

Wszystkim tym, którzy chcieliby spróbować swoich sił w połowie Jazia czy Klenia polecamy lekkie zestawy spinningowe o „średniej" akcji, wędziska do 8g, długości 2,70m, zaopatrzonego w kołowrotek rozmiaru 200 i żyłkę o średnicy 0.12mm. Zestawy takie są do nabycia w większości szanujących się sklepów wędkarskich.

Kolejnym krokiem w naszej działalności jest zaspokojenie potrzeb wędkarzy polujących na popularnie zwane w naszym kraju „garbusy", chociaż do tych garbusów które pamiętam z dzieciństwa przynajmniej ilości ich występowania, dużo im brakuje, niestety. Sekcja rybek w micro skali zadowoli nie jednego zwolennika lekkiego połowu okonia,

a wszystkich, którzy uwielbiają metodę dżerkową zapraszamy do zapoznania się z 3,5 centymetrowym „jerkbaitem" tonącym serii Tramp.

Tych którzy chcieliby bliżej zapoznać się z naszą propozycją zapraszamy do odwiedzenia naszej strony www.microbait.pl. Niebawem zostaną zaprezentowane nowości, które będą niespodzianką w naszej propozycji dla wędkarzy.

Cieszymy się bardzo z podjęcia współpracy z portalem naszelowiska.pl gdyż podzielamy poglądy tam reprezentowane a akcje wspierane przez ten portal typu „I love Narew 2010" leżą nam szczególnie na sercu jako miłośnikom przyrody.

Życzymy wszystkim wędkarzom napiętej żyłki.

Przeciwnie do większości ryb naszej rodzimej ichtiofauny, pstrąg trze się jesienią. Biorąc pod uwagę wszystkie rzeki pstrągowe w Polsce, tarło może zaczynać się w każdej wodzie o innym czasie. Spowodowane jest to głównie temperaturą wody. Odpowiednia granica temperatury nie wszędzie jest jednakowa o tej porze roku, z uwagi na mikroklimat regionu, oraz charakter samej rzeki. Temperatura, w której potokowce zaczynają tarło, nie ma więcej jak 8-9 stopni. Zazwyczaj przypada to na okres od połowy października do połowy grudnia.

Pstrągi przed tarłem przebywają większe lub mniejsze wędrówki, w celu odnalezienia odpowiedniego miejsca na złożenie ikry. Czasami te odpowiednie miejsca znajdują się niedaleko ich siedliska, a bywa i tak, że muszą płynąć nawet kilkanaście kilometrów w górę rzeki. Przed wędrówką na odpowiednie tarliska, pstrągi grupują się w niewielkie stada. Bodźcem są jesienne zmiany hormonalne. Upór pstrągów wędrujących na tarło jest niesamowity. Potrafią przeskoczyć przeszkody nawet 3 krotnie wyższe od długości ich ciała. Zarówno naturalne jak i te stawiane przez człowieka. Potrafią wyczekiwać przed przeszkodami lub zbyt płytkimi częściami rzeczki czy strumyka, na podniesienie się poziomu wody po deszczach. Po dotarciu na odpowiednie miejsce samice wyszukują połaci dna ze żwirem, w dobrze natlenionych miejscach. Machając, silnie umięśnionym ogonem, wypłukuje ze żwiru cząstki mułu, piasku i bardzo drobnego żwiru. Następnie podobnymi ruchami wykopuje odpowiedniej głębokości dołek, w żwirze grubości cząstek 2-3cm. Wielkość gniazda jest wprost proporcjonalna do wielkości samicy, lecz czasem bywa tak, że kilka samic, w różnym czasie kopie gniazda w bardzo bliskiej odległości od poprzednich, i wtedy kopce się zlewają. Samicy zazwyczaj towarzyszy kilka samców, które kręcącą się nieopodal gniazda. Walczą ze sobą o dostęp do samicy w odpowiednim momencie. Zazwyczaj są to samce podobnej wielkości do siebie, te mniejsze nawet nie podejmują próby by zaatakować dużo większego i silniejszego kolegę. Gdy samica jest gotowa, wpływa do gniazda i pozwala podpłynąć najsilniejszemu samcowi. Ryby prawie stykają się płetwami odbytowymi i w tym samym czasie składają ikrę i zapładniający ją mlecz. Odbywa się to kilkukrotnie, aż samica zrzuci całą ikrę, którą ma złożyć. Prawie zawsze jakaś mniejsza część ikry zostaje w ciele samicy, jest ona wchłaniana z czasem przez organizm. Większość jajeczek podczas kopulacji opada na dno kopca. Po wszystkim samica ruchami płetwy ogonowej, zasypuje je żwirem. Leżakująca zapłodniona ikra, która ma stałym dostępem do świeżej i natlenionej wody narażona jest na wiele niebezpieczeństw. Są to najczęściej wahania wody, zmiany temperatury, zamulenia i zapiaszczenia gniazda, drapieżniki, choroby… Najczęściej od połowy lutego do połowy marca, z ikry wylęgają się larwy. Które też są bardzo delikatne i narażone na różnego rodzaju niebezpieczeństwa. Wszystko to powoduje, że do dorosłego wieku, przeżywa bardzo niewielki odsetek, z ilości złożonej ikry, a w niektórych skrajnych przypadkach nawet cała ikra może ulec zniszczeniu. 

Zastanawiające jest czemu pstrągi zadają sobie tyle trudu by wędrować w górę rzeki, narażając się na obrażenia bądź nawet śmierć? Wiedzie ich instynkt przetrwania, przekazania swoich genów potomstwu, dowodząc, że w przyrodzie nie ma działań bez istotnej potrzeby. Pstrągi przebywając często nie łatwą i długą drogę, dowodzą swej wartości biologicznej. Odbycie tarła w zazwyczaj najlepszych miejscach mają tylko zaszczyt najsilniejsze osobniki, czyli ryby o najlepszych do przekazania genach. Zaznaczyć trzeba, że ok. 45cm samica, wytwarza do 3 tyś ziaren ikry, czyli mniej więcej tyle, co 4 samice o długości ok. 25cm. Samo miejsce też nie jest wybierane bez powodu. Górne partie rzek, charakteryzują się często bardzo czystą wodą, dużo rzadziej narażoną na zamulenia, np. po ulewnych deszczach, co jest śmiertelne dla złożonej ikry. Źródlana woda, nie zamarza w zimie do dna, a temperatura nie ulega większym wahaniom. Płytsze wody minimalizują drapieżców żerujących na wylęgu, a wiosenna szybciej nagrzewająca się wodą jest idealna do rozwoju wylęgu, który ma pod dostatkiem pożywienia, oram mniejszą konkurencję pokarmową z innymi rybami.

Poznawanie całego cyklu życiowego pstrągów potokowych, bardzo często jest przydatne w łowieniu, jak i bardzo interesujące samo w sobie. Pomaga nam zrozumieć jak ciężko jest przetrwać w naturalnym świecie, dodatkowo zmienianym przez człowieka. Dziś nie wyobrażam sobie by jesienią nie być kilka dni nad wodą w czasie tarła pstrągów. Widok wędrujących ryb, kopanie gniazd, składanie ikry czy walki samców, zawsze powodują u mnie szeroki uśmiech na twarzy. Obecność nad wodą ma także i inną zaletę. Kłusownicy dobrze wiedzą gdzie wtedy jest łatwo o darmową rybę. Bycie nad wodą zazwyczaj odstrasza potencjalnych złodziei. Często też można zebrać zastawione sieci, na wędrujące w górę rzeki ryby, najczęściej na wodach gdzie jedyna aktywność dzierżawcy, to odłowy tarlaków.

Wiadomo, że pstrągi z naturalnego tarła są najbardziej wartościowymi rybami pływającymi w rzece. Niestety w dzisiejszych czasach, w większości polskich wód pstrągowych, bez zarybiania ze sztucznego tarła, nie było by tych pięknych ryb. Dlatego tym bardziej trzeba chronić tarliska i ułatwiać wędrówkę tarłową. Dzięki temu będziemy mogli się cieszyć pięknymi dzikimi pstrągami, na naszych wyprawach wędkarskich.

A o to streszczenie trzech dni, które na długo zostaną w pamięci…

Piątek

Gros osób przybyła na teren ośrodka już we wczesnych godzinach popołudniowych. Zniecierpliwieni goście z odległych miast od rana łowili na Narwi poznając jej uroki.

Pogoda jak na czerwiec przystało była słoneczna, a temperatura wysoka. Warunki więc idealne do wspólnych rozmów przy ognisku o taaakich rybach. Od godziny szesnastej uczestnicy zlotu odbierali klucze do swoich domków. Plac przy ognisku z godziny na godzinę zapełniał się wędkarskimi zapaleńcami. Zgodnie z planem o godzinie dwudziestej organizatorzy przywitali wszystkich uczestników, zaprosili na wspólne ognisko oraz rozpoczęli towarzyskie zawody. Każdy ze zlotowiczów otrzymał drobne upominki : kubek, smycz, peny oraz koszulkę z kultowym napisem „ Kiedyś to byli ryby…".

Biesiada trwała do późnych godzin nocnych, a w niektórych przypadkach do wczesnych godzin porannych.

Nocna atmosfera w wędkarskim towarzystwie bywa bardzo głośna a śpiew niektórych bardzo doniosły.

Niektórzy szukali chwili samotności i odpoczynku, jednak znalezienie odrobiny spokoju nie było takie łatwe.

Sobota

Sobota uważana jest zawsze za najpiękniejszy dzień zlotu. Każdy budzi się z myślą, że dzisiejszy dzień jest wolny od obowiązków i można go spędzić w gronie przyjaciół nad wodą. Zgodnie z piątkowymi planami, część wędkarzy wyruszyła o poranku, lecz większość zlotowiczów, nad wodę wyruszyła dopiero po śniadaniu.

 

Niekiedy pośpiech na zajęcie dobrego miejsca nie był potrzebny bo wiadomo było że pewni wędkarze zajęli miejsca już… rok temu.

 

Z każdą minutą nad wodą pojawiało się coraz więcej osób, a brzegi rzeki zapełniały się lasem wędek zlotowiczów. Zlotowicze dzielili się w kilkuosobowe grupy i w różnych kierunkach przemierzali brzegi Narwi. Na pierwszą rybkę nie trzeba było długo czekać.

 

Część wędkarzy wyruszyła nad zapomnianą rzeczkę Róż. Wyprawa miała charakter bardziej turystyczny, ponieważ nikt nie nastawiał się na jakiś wielki połów.

Pojedyncze ryby jednak zostały złowione i uwiecznione na fotografii.

Najczęściej odwiedzanym miejscem była wysepka poniżej bazy. Wojtek Podbielski przemierzając drogę w kierunku niej złowił szczupaka 77 cm. Oraz Klenia 43 cm. Obie ryby dały Wojtkowi prowadzenie w zawodach.

Po męczących wędrówkach brzegami rzeki, wszyscy zlotowicze wrócili do bazy by zregenerować siły przy wspólnym posiłku. Wędkarze wymieniali między sobą cenne doświadczenia i wskazówki, planując przy okazji taktykę na wieczorne łowy. Niektórym nuda dała się we znaki i do głowy zaczęły przychodzić dziwne pomysły. Niektóre z nich to : nieudana próba wydojenia krowy,

również nieudana próba przeprawy promowej,

testowanie telefonu na „piwo odporność"

 

oraz artystyczne zdjęcia kubków Naszych Łowisk.

Jedynie prawdziwi wędkarze wzięli się do roboty i obserwując z uśmiechem na twarzy wygłupy kolegów wybrali się na łowy. Wieczorne ryby jednak nie chciały atakować wędkarskich wabików tak jak w ciągu dnia. Wyniki były słabe, ale wędkując w scenerii uwiecznionej na poniższej fotografii, nie zwraca się uwagi na ilość brań.

Nadchodzący wieczór wraz z powiem zimniejszego wiatru obwieszczał powrót wędkujących zlotowiczów do bazy. Każdy wracał z uśmiechem na ustach bo nieważny jest wynik połowów a towarzystwo w jakim się przebywa.

Leniwie zachodzące słońce przypominało o tym że jutro niestety, trzeba wracać do domów.

Niedziela

Ostatni dzień zlotu zapowiadał się bardzo ciekawie. Wieczorne spławy ryb, zmobilizowały wędkarzy do wybrania się nad wodę wczesnym rankiem.

Zlotowicze mieli ostatnią okazję na złowienie ryb i zapunktowanie w towarzyskich zawodach. Słoneczna pogoda spowodowała jednak iż większość wędkarzy wróciło do ośrodka i postanowiła odpoczywać na łonie natury. Słońce z godziny na godzinę przygrzewało coraz mocniej. Niektórzy postanowili skorzystać z ładnej pogody, pływając w Narwi.

Nieuchronnie zbliżał się koniec zlotu. Ostatni wędkarze wracali do ośrodka by zgłosić swoje ryby.O godzinie jedenastej zaczęto zliczać punkty.

Dyplomy oraz pamiątkowe puchary otrzymali:

I miejsce Wojciech Podbielski (Szczupak 77 cm, kleń 43 cm, okoń 22 cm )
II miejsce Piotr Cymek (Okoń 24 cm, leszcz 30 cm)
III miejsce Krzysztof Puchała (Płoć 30 cm)

Największą rybę zawodów złowił Wojciech Podbielski.

Następnie podziękowano wszystkim sponsorom i zaproszono na pamiątkowe zdjęcie.

Żal było się rozstawać z tak wesołym towarzystwem. Trzy dni spędzone w wędkarskim gronie długo zostaną w pamięci. Nam nie pozostało nic innego tylko zaprosić wszystkich na kolejny zlot. Mamy nadzieje że w przyszłym roku lista uczestników zlotu będzie jeszcze dłuższa i wszyscy spotkamy się w jeszcze większym gronie.

                                                                                                                                                                                                                                             

Redakcja "Nasze Łowiska - Łomża i okolice" chce podziękować firmom, które wspierają nas przy organizacji tej imprezy.

Hurtownia wędkarska SALAR - Paweł Stypiński

Domaszewcy - Producent drzwi drewnianych

LogoTK - Agencja reklamowa

Grafis - Pracownia poligraficzna

Zakłady mięsne Podgórze

Canada System - Zakład budowlany

UNIQA - Towarzystwo ubezpieczeniowe

EkoTechnika - Arkadiusz Zembrzuski

Promo Stars - Producent odzieży reklamowej

Hurtownia Piwa i Napojów E.Chełchowska w Starych Kupiskach