A o to streszczenie trzech dni, które na długo zostaną w pamięci…

Piątek

Gros osób przybyła na teren ośrodka już we wczesnych godzinach popołudniowych. Zniecierpliwieni goście z odległych miast od rana łowili na Narwi poznając jej uroki.

Pogoda jak na czerwiec przystało była słoneczna, a temperatura wysoka. Warunki więc idealne do wspólnych rozmów przy ognisku o taaakich rybach. Od godziny szesnastej uczestnicy zlotu odbierali klucze do swoich domków. Plac przy ognisku z godziny na godzinę zapełniał się wędkarskimi zapaleńcami. Zgodnie z planem o godzinie dwudziestej organizatorzy przywitali wszystkich uczestników, zaprosili na wspólne ognisko oraz rozpoczęli towarzyskie zawody. Każdy ze zlotowiczów otrzymał drobne upominki : kubek, smycz, peny oraz koszulkę z kultowym napisem „ Kiedyś to byli ryby…".

Biesiada trwała do późnych godzin nocnych, a w niektórych przypadkach do wczesnych godzin porannych.

Nocna atmosfera w wędkarskim towarzystwie bywa bardzo głośna a śpiew niektórych bardzo doniosły.

Niektórzy szukali chwili samotności i odpoczynku, jednak znalezienie odrobiny spokoju nie było takie łatwe.

Sobota

Sobota uważana jest zawsze za najpiękniejszy dzień zlotu. Każdy budzi się z myślą, że dzisiejszy dzień jest wolny od obowiązków i można go spędzić w gronie przyjaciół nad wodą. Zgodnie z piątkowymi planami, część wędkarzy wyruszyła o poranku, lecz większość zlotowiczów, nad wodę wyruszyła dopiero po śniadaniu.

 

Niekiedy pośpiech na zajęcie dobrego miejsca nie był potrzebny bo wiadomo było że pewni wędkarze zajęli miejsca już… rok temu.

 

Z każdą minutą nad wodą pojawiało się coraz więcej osób, a brzegi rzeki zapełniały się lasem wędek zlotowiczów. Zlotowicze dzielili się w kilkuosobowe grupy i w różnych kierunkach przemierzali brzegi Narwi. Na pierwszą rybkę nie trzeba było długo czekać.

 

Część wędkarzy wyruszyła nad zapomnianą rzeczkę Róż. Wyprawa miała charakter bardziej turystyczny, ponieważ nikt nie nastawiał się na jakiś wielki połów.

Pojedyncze ryby jednak zostały złowione i uwiecznione na fotografii.

Najczęściej odwiedzanym miejscem była wysepka poniżej bazy. Wojtek Podbielski przemierzając drogę w kierunku niej złowił szczupaka 77 cm. Oraz Klenia 43 cm. Obie ryby dały Wojtkowi prowadzenie w zawodach.

Po męczących wędrówkach brzegami rzeki, wszyscy zlotowicze wrócili do bazy by zregenerować siły przy wspólnym posiłku. Wędkarze wymieniali między sobą cenne doświadczenia i wskazówki, planując przy okazji taktykę na wieczorne łowy. Niektórym nuda dała się we znaki i do głowy zaczęły przychodzić dziwne pomysły. Niektóre z nich to : nieudana próba wydojenia krowy,

również nieudana próba przeprawy promowej,

testowanie telefonu na „piwo odporność"

 

oraz artystyczne zdjęcia kubków Naszych Łowisk.

Jedynie prawdziwi wędkarze wzięli się do roboty i obserwując z uśmiechem na twarzy wygłupy kolegów wybrali się na łowy. Wieczorne ryby jednak nie chciały atakować wędkarskich wabików tak jak w ciągu dnia. Wyniki były słabe, ale wędkując w scenerii uwiecznionej na poniższej fotografii, nie zwraca się uwagi na ilość brań.

Nadchodzący wieczór wraz z powiem zimniejszego wiatru obwieszczał powrót wędkujących zlotowiczów do bazy. Każdy wracał z uśmiechem na ustach bo nieważny jest wynik połowów a towarzystwo w jakim się przebywa.

Leniwie zachodzące słońce przypominało o tym że jutro niestety, trzeba wracać do domów.

Niedziela

Ostatni dzień zlotu zapowiadał się bardzo ciekawie. Wieczorne spławy ryb, zmobilizowały wędkarzy do wybrania się nad wodę wczesnym rankiem.

Zlotowicze mieli ostatnią okazję na złowienie ryb i zapunktowanie w towarzyskich zawodach. Słoneczna pogoda spowodowała jednak iż większość wędkarzy wróciło do ośrodka i postanowiła odpoczywać na łonie natury. Słońce z godziny na godzinę przygrzewało coraz mocniej. Niektórzy postanowili skorzystać z ładnej pogody, pływając w Narwi.

Nieuchronnie zbliżał się koniec zlotu. Ostatni wędkarze wracali do ośrodka by zgłosić swoje ryby.O godzinie jedenastej zaczęto zliczać punkty.

Dyplomy oraz pamiątkowe puchary otrzymali:

I miejsce Wojciech Podbielski (Szczupak 77 cm, kleń 43 cm, okoń 22 cm )
II miejsce Piotr Cymek (Okoń 24 cm, leszcz 30 cm)
III miejsce Krzysztof Puchała (Płoć 30 cm)

Największą rybę zawodów złowił Wojciech Podbielski.

Następnie podziękowano wszystkim sponsorom i zaproszono na pamiątkowe zdjęcie.

Żal było się rozstawać z tak wesołym towarzystwem. Trzy dni spędzone w wędkarskim gronie długo zostaną w pamięci. Nam nie pozostało nic innego tylko zaprosić wszystkich na kolejny zlot. Mamy nadzieje że w przyszłym roku lista uczestników zlotu będzie jeszcze dłuższa i wszyscy spotkamy się w jeszcze większym gronie.

                                                                                                                                                                                                                                             

Redakcja "Nasze Łowiska - Łomża i okolice" chce podziękować firmom, które wspierają nas przy organizacji tej imprezy.

Hurtownia wędkarska SALAR - Paweł Stypiński

Domaszewcy - Producent drzwi drewnianych

LogoTK - Agencja reklamowa

Grafis - Pracownia poligraficzna

Zakłady mięsne Podgórze

Canada System - Zakład budowlany

UNIQA - Towarzystwo ubezpieczeniowe

EkoTechnika - Arkadiusz Zembrzuski

Promo Stars - Producent odzieży reklamowej

Hurtownia Piwa i Napojów E.Chełchowska w Starych Kupiskach

Miejsce, które wybrałem było dobrze mi znane z lat młodości. Kiedyś często je odwiedzałem, przychodząc tam pieszo kilka km z domu. Przypomniały mi się wszystkie ciekawe rzeczy, jakie wydarzyły się tam z udziałem mojej osoby i wędki. Powoli docierały do mnie wspomnienia cichych wieczorów, romantycznie rozlewających się zachodów słońca. Pamiętam mój pierwszy ciężki 60g spinning (który sobie wymarzyłem) i cała udręka związana z łowieniem na ten kij. Testy nowych gumowych przynęt czy też woblerów prosto z USA. Te wspomnienia miały nawet swój zapach, swoją temperaturę, nasycenie światłem, więc radowałem się niezmiernie, że mogę połowić w starych miejscach.
 Stanąłem nad burtą. Woda prawie wlewa się na łąki jakby nie chciała jeszcze spływać do koryta rzeki i kurczowo upominała się o swoje wiosenne prawa. Było spokojnie. Panował leniwy popołudniowy wieczór. Patrząc na rzekę, która przy takim stanie wody nie powinna dawać znaku życia, zauważyłem żerującą drobnicę w cofce przy brzegu. Nagle coś ją pogoniło zostawiając na powierzchni metaliczny ślad. Wykonałem rzut, jeden zaraz drugi… Gdy wyciągałem woblera z wody coś zaatakowało go jakby to była jedyna rzecz nadająca się do zjedzenia. Mikro-bomba wybuchła mi pod nogami gejzerem wody. Lej jaki pozostał po tym zdarzeniu falował oddalającymi się kołami.

- Ale numer! - pomyślałem.

Ponawiałem rzuty i podobnie prowadziłem przynętę, ale tajemniczy drapieżnik nie dał się sprowokować. Ciekawe co to było, może mały boleń, który swoim grzbietem rysował te znaki na wodzie, może zabłąkany jaź, przeszukujący  zalaną torfową burtę? Te pytania dodały mi trochę zapału, wzbudziły ciekawość. Powoli i sukcesywnie obławiałem kolejny odcinek burty pochłaniając łapczywie świeże powietrze i ciszę jak panowała wokół mnie. Jedyne co mi przeszkadzało to komary. Natarczywość tych małych stworzeń jest bezlitosna i strasznie irytująca. Te wszędobylskie owady będące zmorą moich letnich wypraw, w tym miejscu przypomniały o sobie ze zdwojoną siłą Oblepiły moje przedramiona i niczym honorowy dawca krwi żywiłem je, nie mogąc odgonić wszystkich naraz.

- Co za cholerne darmozjady! - pomyślałem - , że też coś takiego zostało stworzone i to w jakimś celu.

Osobiście bym tego nie uczynił, jakbym był na miejscu pomysłodawcy takiego „życia". Może nie powinienem tak myśleć, ale… Dzięki odpowiedniemu preparatowi, który cienką warstwą przyległ do skóry mogłem nadal łowić, w spokoju, no prawie.
 Trochę odurzony zapachem alkoholu, który wypełnił powietrze wokół mnie (po tym jak się spryskałem tym specyfikiem od komarów) kątem oka zauważyłem ruch na wodzie. Rzuciłem woblera i szybko zacząłem prowadzić go z prądem. Łup… coś uderzyło w niego z wielką siłą. Niestety moja skuteczność tego dnia to 2:0. Ucieszyłem się, że coś się dzieje, że może w końcu przełamałem złą pasę i uda mi się złowić coś innego niż szczupaki i okonie.
Trzeba zmienić taktykę - pomyślałem. Zbyt dużo czasu poświęciłem tej burcie. Udałem się w kierunku jej wierzchołka, który kończył się pięknym, klasycznym warkoczem, odchodzącym w nurt rzeki.
Przypomniałem sobie to miejsce. Kiedyś przychodziłem tutaj na sandacze, no przynajmniej tak sobie wmawiałem, że powinny tutaj być. Oczytany lekturą Marka Szymńskiego o sandaczach łowionych z opadu i po zakupie kilkudziesięciu super-gumek i różnej wielkości główek, siedziałem godzinami, łowiąc we wskazany przez mojego mentora sposób. Cierpliwie, aż do znudzenia. Złowiłem wreszcie jednego. Był niewielki, ale nie miało to żadnego znaczenia. Czułem, że złowiłem go tak jak należy, że byłem skuteczny, może mało efektywny, ale skuteczny. Pamiętam ten świt i powrót do domu, kiedy to długa droga jaką miałem przejść pieszo sprawiła mi wielką przyjemność.
Warkocz zaczynał się szybko płynąca wodą. Ciężko było mi utrzymać woblera w najciekawszym miejscu. Wymyśliłem sobie, że rzucę dalej, spuszczę przynętę w dół i poprowadzę ją po łuku w kierunku warkocza, zatrzymując co chwilę w nurcie. Czynność powtarzałem kilka razy i nagłe…
 Mocne, dzikie, uderzenie wyprostowało mi nadgarstek. Hamulec zareagował odpowiednio, spinning do 18g, wygiął się tak, że myślałem, że pęknie. Nieoczekiwane zdarzenie i kolejne jego etapy postawiły mnie na równe nogi. Zerwałem się i zwijając luz zacząłem biec w dół burty. Oczywiście szybko do mnie dotarło, że ryba jest duża i mogę mieć problem z je holem w tej szybkiej wodzie. W tej chwili to ryba miała nade mną przewagę, bo doskonale uciekała w rwący nurt. Mój sprzęt może tego nie wytrzymać, no któryś z jego elementów na pewno. Przypomniałem sobie, że poniżej burty jest blat, taka plaża, która w tej chwili była zalana. Postanowiłem dokończyć mój bój właśnie tam.

Ostrożnie wszedłem do wody po pas, trzymając wysoko podniesioną wędkę. Ryba popłynęła w dół rzeki wysnuwając mi kolejne metry żyłki.
W mojej głowie zapadła cisza. Przestałem nawet oddychać. Poczułem się spokojny, wyważony. Koncentrowałem się na ruchach tej pięknej ryby, na jej walce o życie, czułem jej desperację, jej pragnienie ucieczki … ból.

Przewidywałem jej kolejne odjazdy, manewrując odpowiednio kijem, panowałem nad sytuację do czasu, gdy pokazał się na powierzchni wody.

Była naprawdę duża i zajadle walczyła. Hol trwał nadal. Nie jestem w stanie określić długości tego zmagania. Boleń powoli się poddawał. Jego ruchy zaczęły być wolniejsze, jego ciało coraz częściej podnosiło się do powierzchni wody.

Pierwsze próba podebrania ryby zakończyła się tym, że cofnąłem rękę od jego karku. Po prostu nie mogłem go objąć. Z racji tego postanowiłem podebrać rybę wyślizgiem. Dość karkołomne postanowienie, ale udało się. Po chwili boleń był w moich rękach.

Szybka sesja zdjęciowa i wolny wrócił do Narwi.

 Wydawało mi się, że moje zmaganie trwało strasznie długo. Lekki wiatr ostudził moja rozgorączkowaną twarz i wybudził z zamyślenia. Odchodząc z tego miejsca (gdzie kiedyś uczyłem się jak i na co łowić ryby) miałem uśmiech na twarzy. Pomyślałem wtedy sobie, że fajnie jest odwiedzać stare miejsca i na nowo kolekcjonować wspomnienia albo po prostu pójść sobie na ryby…

Ośrodek posiada stołówkę  i bar, więc podstawowe zakupy można wykonać na miejscu. Dokładna lokalizacja oraz szczegóły dotyczące wyposażenia dobrze znane są uczestnikom poprzednich zlotów. Osoby które nie miały możliwości uczestniczyć mogą zaczerpnąć informacji z wcześniejszych artykułów. Znajdują się one w zakładce Aktualności. Nasze imprezy co roku skupiają gro wędkarzy i przyjaciół. Są to spotkania o charakterze przyjacielsko  koleżeńskim z nutką zdrowej rywalizacji

Zapraszamy bardzo serdecznie do zapisywania się na forum w temacie Zaproszenie na zlot - IV edycja.

Koszt pobytu jednej osoby:

Zakwaterowanie:
2 noclegi - 50 zł
1 nocleg - 35 zł

Wyżywienie obejmuje:
śniadanie (szwedzki stół) - sobota, niedziela
obiad (zupa + drugie danie) - sobota
kolacja (grill) - piątek, sobota

Stawka żywieniowa obowiązująca przy dwóch noclegach - 40 zł
Stawka żywieniowa obowiązująca przy jednym noclegu - 35 zł

Opłata za wędkowanie dla osób spoza okręgu GRŁ:
Licencja 3-dniowa bez prawa połowu ryb łososiowatych, lipieni i siei - 27 zł.
Licencja 1-dniowa bez prawa połowu ryb łososiowatych, lipieni i siei - 12 zł

Całkowity koszt:
2 noclegi bez zezwoleń - 90zł
2 noclegi + zezwolenie (wody nizinne 3 dni) - 117zł
1 nocleg bez zezwoleń - 70zł
1 nocleg + zezwolenie (wody nizinne 3 dni) - 97zł 

Ramowy terminarz spotkania:

25 czerwiec
od 16:00 Zakwaterowanie wszystkich osób przybyłych na spotkanie.
20:00 Ognisko, grill, otwarcie zawodów wędkarskich.
Wędkowanie

26 czerwiec
Wędkowanie.
9.00 Śniadanie.
Wędkowanie.
13.00 Obiad.
Wędkowanie.
20:00 Ognisko, grill.

27 czerwiec
Wędkowanie.
9.00 Śniadanie.
Wędkowanie.
11.00 Koniec zgłaszania ryb do klasyfikacji na zawodach.
12:00 Pożegnanie, wręczenie dyplomów i upominków zwycięzcom zawodów.

Osoby zainteresowane prosimy o wpis na forum w temacie Spotkanie wędkarskie - Rybaki 2010 . Prosimy o podanie ilości noclegów, liczby osób oraz określenie czy potrzebne będzie zezwolenie na wędkowanie.

Listę uczestników zamykamy o północy 18 czerwca. Do końca tego dnia należy wnieść opłatę na podany poniżej numer konta:

Dariusz Zając
mBank

W tytule przelewu należy podać swoje imię i nazwisko oraz nick (w przypadku, gdy osoba jest zarejestrowana na stronie).

Osoby, które nie mogą zapewnić swojej obecności mają możliwość zarezerwowania miejsca przekazując na powyższy numer konta opłatę w wysokości zakwaterowania czyli 35 zł (1 nocleg) lub 50 zł (2 noclegi). W przypadku nieobecności na spotkaniu wpłacona kwota nie podlega zwrotowi.

Regulamin zawodów

1. Rozpoczęcie zawodów następuje po inauguracyjnym ognisku 25 czerwca (ognisko o 20.00). Ryby można zgłaszać do godziny 11.00 w niedzielę 27 czerwca.

2. Każdy uczestnik zlotu automatycznie jest zapisany na listę uczestników zawodów.

3. Zawody wygrywa zawodnik, który zdobędzie największą liczbę punktów.

4. Do ogólnej klasyfikacji zostanie wybrana największa ryba z danego gatunku, dzięki której zawodnik uzyska najwyższą ilość punktów.

5. Punkty są naliczane według długości i następujących przeliczników:

- AMUR - 90 cm

- BOLEŃ - 70 cm

- JAŹ - 45 cm

- KARAŚ - 40 cm

- KARP - 80 cm

- KLEŃ - 50 cm

- LESZCZ - 60 cm

- LIN - 45 cm

- MIĘTUS - 45 cm

- OKOŃ - 40 cm

- PŁOĆ - 35 cm

- PSTRĄG - 50 cm

- SANDACZ - 80 cm

- SZCZUPAK - 100 cm

- ŚWINKA - 45 cm

- TOŁPYGA - 90 cm

- WĘGORZ - 90 cm

- WZDRĘGA - 35 cm

Punkty można obliczyć w następujący sposób:

Przypuśćmy, że zawodnik złowił:
sandacza o długości 73 cm
szczupaka 61 cm
okonia 26 cm.

Przelicznik punktowy dla sandacza wynosi 80. Liczymy iloraz długości ryby i jej przelicznika, czyli 73/80 = 0,9125 pkt
Przelicznik punktowy dla szczupaka wynosi 100. Liczymy iloraz długości ryby i jej przelicznika, czyli 61/100 = 0,61
Przelicznik punktowy dla okonia wynosi 45. Liczymy iloraz długości ryby i jej przelicznika, czyli 26/45 = 0,5777.

Punkty zaokrąglamy do 3 miejsc po przecinku, czyli za wyżej wymienionego sandacza zawodnik otrzyma 0,913 pkt. (np. wynik 0,9124 zostanie zaokrąglony do 0,912).

Za trzy ryby w ogólnej klasyfikacji zawodnik otrzyma 0,913 + 0,61 + 0,578 = 2, 101 pkt.

6. Kwalifikacji nie podlegają ryby w okresie ochronnym:

- sum

- brzana

- certa

7. Dozwolone metody połowu:

- spinning

- spławik

- grunt

- mucha

8. Zgłaszać do kwalifikacji można tylko ryby, które zostały prawidłowo zapięte (za pysk lub jego bezpośrednie otoczenie).

9. Łowić można tylko z brzegu, zabrania się używania jakichkolwiek środków pływających.

10. Aby zgłosić rybę do kwalifikacji w konkursie należy zgłosić ją do któregoś z administratorów strony. Jeśli nikogo takiego nie będzie w pobliżu, należy postarać się o świadka połowu w przypadku, jeśli ryba wróci do wody (w tym momencie liczymy na Waszą uczciwość). Najlepszym rozwiązaniem będzie zrobienie zdjęcia rybie z położoną wzdłuż niej miarką.

11. Na zawodach obowiązuje regulamin właściciela wody, na której łowi uczestnik spotkania.

12. Zostaną nagrodzone 3 pierwsze miejsca oraz osoba która złowi najdłuższą rybę.

Readakcja "Nasze Łowiska - Łomża i okolice" chce podziękować firmom, które wspierają nas przy organizacji tej imprezy.

Hurtownia wędkarska SALAR - Paweł Stypiński

Domaszewcy - Producent drzwi drewnianych

LogoTK - Agencja reklamowa

Grafis - Pracownia poligraficzna

Zakłady mięsne Podgórze

Canada System - Zakład budowlany

UNIQA - Towarzystwo ubezpieczeniowe

EkoTechnika - Arkadiusz Zembrzuski

Promo Stars - Producent odzieży reklamowej

Wszyscy uczestnicy otrzymali od organizatorów pamiątkowy znaczek. W kilku krótkich słowach przybyłych przywitali administratorzy portalu oraz Prezes LOTZŁ Pan Jerzy Lipiński. Już na samym początku podziękowali za tak liczne przybycie oraz wymienili sponsorów, którzy pomogli w organizacji II edycji I love Narew.

Każdy z przybyłych otrzymał rękawiczki oraz spory zapas worków na śmieci. Doświadczenia z zeszłorocznej akcji usprawniły organizatorom podział sprzątających na kilka oddzielnych grup. Jedni udali się na drugą stronę mostu, inni poszli w górę rzeki, a kolejni w kierunku hospicjum.

Rozpoczęło się dokładne przeszukiwanie nadbrzeżnych krzaków oraz traw. Utrudnieniem dla sprzątających okazało się błoto oraz podwyższony poziom wody w Narwi, jak na tą porę roku. Nie sprawiło to jednak żadnego większego kłopotu, gdyż uczestniczy przewidzieli taki stan rzeczy i zaopatrzyli się w obuwie gumowe.

Z wielkim zapałem i poświęceniem wszyscy zapełniali śmieciami kolejne worki. Trafiały do nich butelki plastikowe, szklane, torby foliowe, puszki, opakowania po robakach i zanętach wędkarskich oraz wiele, wiele innych śmieci. Pełne worki były pozostawiane w wyznaczonych miejscach, a następnie przewożone łodziami w miejsce zbiórki. Niektórzy przynosili worki od razu na miejsce.

Bezpieczeństwo nad wodą oraz szybki transport worków zapewniała łódź policyjna.

Po kilku godzinach wytężonej pracy uczestnicy zostali zabrani gondolą „Szept” i z powrotem dowiezieni na plażę miejską.

Tutaj czekała już na nich gorąca grochówka, którą serwowali Strażacy. Drugim daniem zajął się jeden z organizatorów Krzysztof, który oryginalnym poczuciem humoru zabawiał zebranych.

Przy wspólnym grillu słychać było rozmowy, a duża cześć z nich dotyczyła przyszłorocznej akcji. Pojawiły się nowe plany i nadzieja, że III edycja I love Narew odbędzie się z jeszcze większym rozmachem niż obecna.

Podsumowując akcję zebrano około 150 worków pełnych śmieci. To mniej niż w zeszłym roku. Być może łomżyniacy zostawiają mniej śmieci nad rzeką lub też wysoki stan wody nie pozwolił dotrzeć do śmieci zalegających w zalanych jeszcze krzakach. Dla przypomnienia organizatorzy przygotowali specjalne tabliczki, które zostały rozstawione nad brzegami Narwi. O godzinie 15 stos worków śmieci został zabrany przez „śmieciarkę”.

Tegoroczna akcja sprzątania Narwi była bardzo udana. Organizatorów niezmiernie ucieszył fakt, że przybyło prawie dwa razy więcej uczestników niż w roku 2009.

Coraz więcej osób dostrzega sens organizowania takich akcji. Zadowalające jest to, że przyszłość rzeki i nie jest im obojętna, gdyż zrobili to dla siebie jak również dla swoich dzieci. To mocno potwierdza drugie hasło, jakie towarzyszyło tej akcji - „Razem zrobimy więcej”.

Bądź razem z nami za rok!!! I love Narew 2011 czeka na Ciebie!!!

Składamy wielkie słowa podziękowania:

Urząd Miasta Łomża / Urząd Gminy Łomża

Starostwo Powiatowe Łomża

Komenda Miejska Policji w Łomży

OSP Łomża / OSP Kupiski Stare

MPGKiM w Łomży

Wspierającym nas firmom:

Żegluga Narwiańska

Zakłady mięsne Podgórze

DANTEX - Dystrybutor mięsa i wędlin

LogoTK - Agencja reklamowa

Grafis - Pracownia poligraficzna

UNIQA - Towarzystwo ubezpieczeniowe

Hotel 'Zbyszko' w Nowogrodzie

Canada System - Zakład budowlany

FotoGabs - Studio fotograficzne

Sklep BHP Sortyment
Sklep Wielobranżowy Tęcza
Masarnia Łebkowscy
Zakład Cukierniczy J. Kalinowski
Piekarnia Śledziewscy

Jak też mediom:

TV Skorpion z Łomży

TVP3 Białystok

Tu i teraz - Jacek Babiel

Radio Białystok

Radio Nadzieja

Gazeta Współczesna

Te działanie w swoim założeniu ma nie tylko doprowadzić do tego, że brzegi rzeki będą czyste, ale co najważniejsze ma zwrócić uwagę na ogromny problem, jakim są śmieci pozostawiane przez nas samych. Wędkarze z Łomży i okolic są świadkami degradacji środowiska w sposób bezmyślny i ciągły, więc mamy nadzieję, że nasz apel i zaproszenie do wzięcia udziału w akcji sprzątania brzegów Narwi znajdzie jeszcze większy oddźwięk niż w zeszłym roku.

Tegoroczne sprzątanie Narwi tak jak w zeszłym roku odbędzie się pod hasłem - I LOVE NAREW. Niech ta prosta sentencja naprawdę znajdzie się sercach wszystkich, którym zależy na tym, aby nasza rzeka nadal cieszyła swoim urokiem i niepowtarzalnym pięknem przyrody.

Akcja „Nasze Łowiska sprzątają Narew" odbędzie się w dniu 08.05.2010r. na Plaży Miejskiej.

Ramowy plan akcji „Nasze Łowiska sprzątają Narew"

1. Spotkanie na Plaży miejskiej - 8.30
2. Rozpoczęcie sprzątania - 9.00
3. Zakończenie sprzątania - 15.00

Młodzież do lat 18 tylko i wyłącznie w zorganizowanych grupach wraz z opiekunem.

Wszyscy uczestnicy zostaną zaopatrzeni w rękawiczki oraz worki foliowe na śmieci. Każda osoba otrzyma pamiątkowy upominek potwierdzający uczestnictwo w akcji. Po zakończonej akcji zapraszamy na mały poczęstunek wszystkich uczestników.

Pod numerem 664 389 617 można uzyskać niezbędne informacje jak też zgłosić swoją chęć uczestnictwa w akcji. Dodatkowo można też zapisywać się poprzez forum - "Nasze Łowiska i LOTZŁ sprzątają Narew - II edycja" Serdecznie zapraszamy i gorąco zachęcamy do uczestnictwa w tegorocznej akcji.

Zima i wczesna wiosna, to okres, kiedy nasze ukochane ryby są osłabione. Przebyte jesienią tarło, mniejsza liczba pokarmu oraz bardzo zimna woda przedłużająca trawienie, powodują, że pstrągi biorą rzadko i anemicznie. Nie spotkamy jak w pełni sezonu sytuacji, kiedy to ryby startują do przynęt z kilku metrów.. Dzika ryba ma instynkt, który mówi jej, aby się najeść, lecz wydając na to jak najmniej energii. Aby przeżyć, żerujący pstrąg musi stosować selekcję wśród swojego pokarmu. Wędkarz chcący skutecznie łowić, powinien się do tych warunków dostosować. Dlatego słuszne jest stosowanie przynęt w naturalnych kolorach, w optymalnych rozmiarach spokojniej pracy.

Woblery są coraz częściej używanymi przynętami na pstrągi. Zawdzięczają to swojej uniwersalności. Na przykład: postawione w prądzie potrafią sprowokować najbardziej leniwe pstrągi. Podczas takiego "wstawiania" można od czasu do czasu energiczniej machnąć szczytówką, ale bez skręcania żyłki. Praca woblera z reguły powinna być szybka. Podyktowane jest to tym, że pokarm (w tym wypadku rybki i podobnej wielkości żyjątka) muszą poruszać się dość szybko, aby nie paść ofiarą pstrąga. Sprawdzają się też woblery które pracują "dziwnie", czyli np: odskakują na boki, gasną na chwile podczas ściągania (takie lubię najbardziej) itp. Dodatkowym plusem będzie też to, gdy nasza przynęta troszkę „lusterkuję".  Jeżeli chodzi o kolory, to różnorodność pokarmu jaki zjada pstrąg, daje ogromne pole do popisu. Podstawowymi jednak będą wszelkie odmiany brązu, czerni i zieleni, dobre też są imitacje ryb, które konkurują z potokowcem o byt, ponieważ jest on terytorialistą i atakuje wściekle potencjalnego rywala. Warto też mieć w pudełku prawdziwe "żarówy", zwłaszcza na mętniejszą wiosenną wodę. Wielkość woblerów, których będziemy używać powinna wahać się w przedziale od 3cm do 8cm w zależności od wielkości rzeczki. Trzeba wziąć również pod uwagę wielkość naturalnego pokarmu, na którym pstrąg głównie żeruje. To czy wobler pływa, tonie, albo ma wyporność neutralną, nie ma większego znaczenia.

Obrotówki są najstarszymi i chyba najbardziej lubianymi przez pstrągarzy przynętami. O skuteczności wirówek przekonał się chyba każdy początkujący wędkarz. Potrafią ocalić honor na najgorszym bezrybiu :) Rozpiętość w wielkości ryb łapanych na te przynęty jest ogromna, co potwierdza jej uniwersalność. Podobnie jak woblery można je ustawiać w nurcie rzeki. Można dodatkowo nadać przynęcie różną pracę: na przemian, raz podnosząc, a raz opuszczając szczytówkę wędziska. To dobry sposób na to, aby sprowokować rybę do ataku. Wymaga to pewnej wprawy, bo często wirówka gdy zgaśnie opada jak kamień na dno. Tak naprawdę trudno jednoznacznie określić, co imituje obrotówka, zależy to raczej od umiejętności wędkarza i tego w jaki sposób poda ją rybie. Prowadząc ją wysoko tuż pod powierzchnią wody, można imitować rojące się owady, a prowadząc powoli w toni np.jakąś rybkę. Są trzy podstawowe rodzaje obrotówek: long, aglia i comet. Najbardziej uniwersalna to model: comet, a to dlatego, że ma prace pośrednią między dwoma pozostałymi modelami. Najczęściej używanymi kolorami będą, srebro, złoto i czerń, ewentualnie ich mieszanki z dodatkiem czerwonych akcentów. Warto też poeksperymentować z różnego rodzajami dodatkami na kotwiczkach w postaci piór czy gumowych ogonków.

W pudełku musimy mieć również różnego rodzaju blaszki. Waga będzie wahać się od 1grama, do 6, ale warto niekiedy w głębsze doły podać przeciążoną wirówkę. Można ją obciążyć za pomocą oliwki na żyłce, lamety ołowianej (owijając wokół korpusu), lub też wymienić cały korpus.

Wahadła podobnie jak obrotówki od dawna kuszą największe pstrągi w naszych rzeczkach. Choć troszkę zapomniane, to jednak potrafią zaskoczyć swoją skutecznością. Warto mieć kilka sztuk w swoich zapasach, jako uzupełnienie pstrągowego arsenału. Wielkości i kolory podobnie jak w wirówkach, ale praca już zupełnie inna. W wirówce pracuje skrzydełko, a  wahadełka pracują całą powierzchnią. Głównie się kołyszą jak łódka na fali, ale podciągnięte szybciej zaczynają skakać. Zależy też to od tego jak mocno są wygięte.

Najczęściej stosowane przynęty gumowe to imitacje żab i raków oraz twistery przypominające pstrągom swoją pracą, pijawki i dżdżownice. Standardowymi kolorami gumowych żab są brązowy i ciemno zielony. Pamiętajmy, że wczesną wiosną zimna woda wypłukująca je z ziemi po hibernacji, powoduje, że są mało aktywne ruchowo. Najczęściej poruszają się tylko po powierzchni wody dopływając do brzegu lub spływając przez porwany nurt. Toteż uzbrojenie w bardzo lekkie główki 1-3 gramowe będzie najodpowiedniejsze. Wiosenne żaby są raczej duże, można stosować imitacje do 5-6cm długości. Raki powinny być czarne lub brązowe, wielkość 3-5cm. Obciążenie w zależności od uciągu wody, nawet do 8 gram, lecz najczęściej 3-6gram, ze względu na przydenny tryb życia. Twistery to kolory czarne oraz brunatno cieliste. Najlepiej z szerokim ogonkiem pracującym w najmniejszym ruchu wody, z prądem oraz opadem. Długość do 6cm. Gramatura główki waha się zazwyczaj od 2 do 4 gram.

Jedną z najlepszych i najstarszych grup przynęt muchowych są streamery. Bardzo łownym przedstawicielem tej grupy, są imitacje pijawek. Wzorów jest bardzo dużo, i są ciężkie do konkretnego określenia z nazwy. Powodem są różne stosowane do ich produkcji materiały. Nie mniej jednak najczęściej używa się do tego celu piór marabuta, zazwyczaj na ogonki, lecz czasem i skrzydła. Tułowia można tworzyć, przewijając je np. piórem z kury, na nawinięty uprzednio dubbing. Wzorem takiej muchy jest Wolly Bugger. Zarówno marabut jak i kurze pióra, są miękkie i bardzo dobrze pracują w wodzie. Ma to duże znaczenie przy powolnym prowadzeniu przynęt zimą i wczesną wiosną. Jako podstawowy materiał do imitacji pijawek, mogą służyć nam również paski z sierści królika, szynszyli czy nutrii. Grupa tych much nosi nazwę zonkery, po polsku śluzary. Podstawowymi kolorami pijawek są oczywiście wzory czarne, brązowe i ciemno szare. Biorąc pod uwagę pracę i powolne prowadzenie tych streamerów, mogą także kojarzyć się pstrągom z wymytą dżdżownicą, także dobrze jest mieć kilka wzorów w kolorach blado czerwonych i cielistych. Śluzary mogą imitować także ryby. Wszystko zależy od konstrukcji i koloru muchy. Kolorystyka dostępnych pasków sierści z różnych zwierząt jest tak duża, że bez problemu kupimy np. ciemno oliwkowe paski sierści, w pionowe czarne paski, bardzo dobrze od wzorujące barwy okonia. Dodając do tego główkę np. z wystrzyżonej sierści sarny w podobnym odcieniu, oraz jaśniejszy dubbing, otrzymujemy idealną imitację małego garbuska. Także imitowanie ryb występujących na danym odcinku wody, takich jak jelce czy płotki, uzyskujemy poprzez użycie odpowiedniej barwy materiałów. Wszelkie dodatki fleszy czy dodawanie innych akcentów kolorystycznych często podnosi skuteczność przynęty. Np. do imitacji pijawek można dodać jaskrawo czerwoną główkę z materiału o nazwie Egg Yarn. Imituje to pijawkę ssącą wymytą z gniazda ikrę, nazwa tej grupy, bardzo skutecznych much, nosi nazwę Egg Sukking Leech. Wielkości stosowanych zimą i wczesna wiosną streamerów na naszych wodach to numery od #2 do #6, najczęściej na hakach o przedłużonych trzonku.

Nimfy to również podstawowe przynęty muszkarza uganiającego się za pstrągami. Muchami w tej grupie będą imitacje widelnic oraz chruścików domkowych. Chusty najlepiej wykonać na hakach nimfowych o przedłużonym 2 - 3 razy trzonku. Tułowia imitujące domek chruścika uzyskujemy z odpowiednio nawiniętej i przystrzyżonej sierści sarny, lub różnych nawiniętych dubbingów np. z ogona wiewiórki lub oposa. Kolorystykę staramy się dobierać podobnie do występującej w naturze na danej wodzie. Ciało larwy wystające z domku uzyskać możemy na wiele sposobów. Nawijając odpowiednie kolory dubbingów np. z królika, czy używając przypalonego kawałka jasnej wełny. Widelnice można wiązać na odpowiednio ukształtowanych to tego hakach. Tułowie tworzymy za pomocą dubbingów, przewiązując je drucikami lub żyłką. Bardzo dobrymi materiałami są także specjalne gumki idealnie ukazujące segmentacje tułowia, znajdziemy je pod nazwą np. Vinyl Rib. Ogonki i także odnóża, uzyskać można z indyczych piór, które kupimy pod nazwą biots. Wielkość nimf w granicach #4 - #8 będzie jak najbardziej odpowiednia, jak na te pory roku.

Imitacje żab można także podawać za pomocą muchówki. Wzory wykonujemy za pomocą strzyżonej w kształt żaby, sierści sarny lub syntetyków np. o nazwie Rams Wool, oczywiście w odpowiednich kolorach. Natomiast za odnóża mogą nam posłużyć pęczki sierści z ogona lisa np. polarnego, odpowiednia przewiązane, by dobrze je przypominały. Dla większego urealnienia przynęty przylepiamy za pomocą twardego lakieru, duże oczy. Żaby wiążemy na hakach streamerowych, o numeracji #1 - #4.

Życzymy połamania kija na wiosennych pstrągach.

Robert Piaseczny

'brodacz'

 

Paweł Stypiński
'Pawel nizinny'

Program „Tu i teraz"

Program „Tu i teraz" emitowany jest w Internecie od lipca 2009r. i od kilku miesięcy, także w sieci telewizji kablowej Multimedia w Łomży. W programie poruszane są najważniejsze, aktualne tematy dotyczące północno-wschodniej Polski, a przed wszystkim Województwa Podlaskiego.

W programie poruszane były tematy: opieki społecznej, ochrony zdrowia, ochrony środowiska, kultury, sztuki, sportu, wiary, turystyki, prawa - w tym prawa mniejszości i cudzoziemców oraz emigrantów, biznesu, handlu i polityki.

Dzięki emisji programu w Internecie, dostęp do materiałów zamieszczonych na stronie internetowej www.2iteraz.pl jest dowolny, nieograniczony i bezpłatny. Daje to telewidzom swobodę wyboru - to telewidz decyduje kiedy, o jakiej porze dnia i gdzie chce zobaczyć kolejny odcinek programu.

Program, dzięki przyjaznemu interfejsowi daje możliwość dowolnego i szybkiego przeglądania programów archiwalnych i korzystania z zasobów video programu „Tu i teraz".

Tu jest kupon do wypełnienia.

http://ddrukarnia.nazwa.pl/pliki/kuponA5.pdf

Tyle historii, teraz wróćmy do Łomży.

Najbliższym okręgiem PZW dla wędkarzy z naszego miasta był okręg białostocki. W 1977r. Zarząd Koła PZW Łomża liczył 1500 wędkarzy, których liczba systematycznie rosła do 3000 w 1979r. Działające w Łomży koło PZW wszystkie pieniądze ze składek odprowadzało do Zarządu Okręgu PZW w Białymstoku, otrzymując z tego 20% na własną działalność. Zdegustowani tym faktem Łomżyńscy działacze społeczni i wędkarze podjęli próbę powołania samodzielnego okręgu łomżyńskiego. Jak napisano w jednym z artykułów Gazety Współczesnej z lutego 1980r: „ W sumie PZW w grodzie nad Narwią stanowi niebagatelny kapitał społeczny, o którego wykorzystanie warto się pokusić…" Staraniem wielu „zapaleńców" spod znaku PRL , w tym czasie innych nie było, w listopadzie 1980r. Odbył się I-szy Organizacyjny Zjazd Delegatów gdzie wybrano władze okręgu łomżyńskiego.

Szczególnie ostatnie zdjęcie - podziekowania dla Zarządu Okręgu Białystok - jest bardzo wymowne, pokazuje wyższość wędkarskiej Łomży nad "białostockim nadzorcą".
Dzisiaj ten fakt niewielu już pamięta. W chwili obecnej jednak trzeba stwierdzić, że w ówczesnej Polsce był jedynym możliwym krokiem do uzyskania wodnoprawnej i wędkarskiej „niezależności" od Białegostoku.
Zarząd Okręgu PZW Łomża zaczął działania bardzo prężnie: organizowano cykliczne zawody wędkarskie: na zdjęciach zawody na kanale Rostki, zawody w Czarnocinie, Mistrzowstwa Koła Nr.1 i wiele innych.

Odbywały się różnego rodzaju zebrania, które w jaskrawy sposób pokazywały "wędkarski koloryt" lat 80-tych.

Dzisiaj wiele zdjęć, szczególnie z posiedzeń wzbudza śmiech. Ale tak było. Jednak wokół PZW Łomża zawsze była grupa autentycznych pasjonatów zaangażowanych w prace na rzecz naszej Narwi. Dbali i chronili nasze wody niezależnie od dyrektyw władz naczelnych i politycznych przynależności. Za to należą się tym często nieznanym szerzej osobom słowa uznania.
Walka z kłusownictwem była najważniejszym priorytetem działalności Koła Nr. 1. Problem aktualny i dzisiaj.

Organizowano spotkania, na których poruszano tematy związane z ekologią i dbałością o wodę.

Organizowano odłowy kontrolne, w których uczestniczyli wszyscy zrzeszeni i Ci, którzy chcieli pomóc.

Dzisiaj w 2010r. PZW odbierane jest przez bardzo wielu wędkarzy jako organizacja archaiczna, w dalszym ciągu tkwiąca w dawnym PRL-u. Przez całe dziesięciolecia mająca monopol nad zarządzaniem różnymi wodami i nie pozwalająca na wprowadzanie nowoczesnego europejskiego wędkarstwa, przez powoływane na początku lat 90-tych pierwsze niezależne towarzystwa wędkarskie. Nowa wizja wędkarstwa i zarządzania wodami, która wprowadzana jest przez Towarzystwa Wędkarskie zmusiła niektóre Okręgi PZW do zmiany dotychczasowej strategii działania. Jednym z przykładów jest Okręg PZW Nowy Sącz działający na Dunajcu w Krościenku. Niestety Zarząd Główny w Warszawie to ciągle skostniały i niezmienny w czasoprzestrzeni organ naczelny. PZW wyrządziło wiele złego dla polskiego wędkarstwa i dlatego krytycznie podchodzę do władz tej organizacji, a nie członków zrzeszonych pod tym szyldem. Odłowy rzeczne prowadzone przez brygady rybaków zawodowych, traktowanie niektórych gatunków ryb jako „chwast", wymiary i limity ochronne nie mające nic wspólnego z ochroną. Zupełny brak kształtowania postaw etyki i estetyki wędkarskiej. Dużo tego.
Dzisiaj historia zatacza koło i wędkarze ponownie zrzeszają się, tworząc stowarzyszenia, przejmując wody i na nowo kształtują świadomość nowoczesnego wędkarstwa. Coraz częściej, korzyści materialne są stawiane na drugim miejscu. Coraz więcej jest działań opartych na poszanowaniu przyrody, na poszanowaniu tego co nam jako wędkarzom daje najwięcej satysfakcji i w minimalnym stopniu zaburza naturalny rytm przemijania.
Zmuszeni jesteśmy w chwili obecnej pamiętać o tych, którzy przyjdą po nas - o nowoczesnych wędkarzach - sportsmenach!

Materiały archiwalne wykorzystane w artykule pochodzą z pamiętników śp. Pana Izydora Pianko, jednego z założycieli Koła Nr 1.

Nigdy nie będę tego żałował, gdyż dało mi to dużo satysfakcji i wszedłem na „kolejny level" kunsztu wędkarskiego. Nie muszę przekonywać iż ryba złowiona na wobler wybrany w sklepie z gamy oferowanych przynęt daje satysfakcję - a złowienie na własnoręcznie stworzonego to wielka frajda.

Tworzę swe „brzydale" od 2 lat, z różną intensywnością. Za każdym razem uczę się czegoś nowego. Jest to mój pierwszy artykuł, do którego na dodatek zostałem namówiony przez kolegów z owego portalu, na którym nawet nie jestem zalogowany . Jest sesja więc to najlepszy moment aby robić wszystko aby się nie uczyć. Tak więc „wesele czas zacząć".

Materiały, narzędzia

Moja produkcja rozpoczęła się od zakupu metrowej deski balsy. Pierwsze woblery obsadzałem na drucie z migomatu. Odradzam gdyż mosiężna powłoka jest zbyt cienka i rdzewieje drut wewnętrzny, dlatego żywotność przynęty jest krótka i kończy się ułamaniem oczka lub jego przetarciem. Pierwsze stery tworzyłem i obrabiałem z przezroczystych obudów kaset magnetofonowych i płyt Cd - „trzaskały jak lód". Obecnie na rynku nie ma problemu z zakupem poliwęglanu i drutu nierdzewnego w wielu rozmiarach. Balsę tnę brzeszczotem albo wyrzynarką mechaniczną po czym zabieram się do tworzenia korpusów. Mam kilka tzw. "wzorcowych korpusów", do których przypasowuję kształt nowo tworzonego woblera. Rozmiary korpusów są różne od 0,7 cm do 3-3,5 cm, większe także tworzyłem dla osób, które tego chciały.

Rozmiary moich woblerów w zupełności mi wystarczały przy specyfice mego wędkowania. Z narzędzi które używam oprócz tych, które wymieniłem są szczypce - 2- pary , zapalniczka , solidne nożyczki i … dużo chęci. Przygotowane elementy bazowe wklejam (stelaż i obciążenie) i tworzę „goły" wobler, bez ukształtowanego steru. Dociążać czy nie?? W trakcie procesu tworzenia nadchodzi takie pytanie. Jeżeli nasza specyfika łowienia nie wymaga dalekich rzutów i jest bardziej podobna do spławiania woblera z nurtem wody można pominąć dociążanie. Zamiast wklejania obciążenia można zastosować grubszą a przez to cięższą kotwicę. Balans woblera ograniczany jest wtedy właśnie przez nią. Biorąc pod uwagę to że, balsa jest najlżejszym materiałem, chcąc osiągać dalekie rzuty przynętą musimy korpus dość mocno dociążyć. Tak czy inaczej moje woblery to nie dalekosiężne boleniówki , także nie ma co przesadzać z obciążeniem. Przeginając z wagą woblera tracimy na poprawnej pracy. Dużo zależy od charakteru łowiska, siły uciągu rzeki, jej głębokości, czy płynie w wąwozie czy na otwartej przestrzeni. Te ostatnie dwa elementy dotyczą wpływu wiatru na odległość rzutu przynętą w różnych warunkach pogodowych. Do tego wszystkiego dochodzi się metodą prób i błędów. Swoje woblery tworzę przekrojowo, nie mam jakiegoś wzorca co czyni każdą przynętę w jakimś stopniu inną od pozostałych.

Ostatnio eksperymentowałem z różnymi rodzajami drewna. Do gustu przypadło mi drewno lipowe, dość łatwe w obróbce i cięższe od balsy. Inne gatunki drewna także się nadają, lecz trzeba włożyć dużo energii w ich obróbkę.

Kształt

Kształt woblerów to już rzecz indywidualna, która wpływa w głównym stopniu na miejsce a raczej zakres miejsc obciążenia (o ile je stosujemy). Tym samym od miejsca obciążenia i jego ilości oraz kształtu woblera zależy kąt ustawienia steru do korpusu oraz wysokość oczka i jego miejsce. Można o tym napisać książkę, jest to rozległy temat, którego wstęp dopiero poznaję. Moje pierwsze woblery które okazały się w dodatku najbardziej skuteczne, mają kształt zbliżony do glapki.

Są spłaszczone co przy ich rozmiarach ma znaczący wpływ na pracę. Później zacząłem eksperymentować z innymi kształtami i wielkościami co widać na zdjęciach. Jednym kształt musi wpadać w oko, inni nie zważają na to bo liczy się praca i łowność woblera.

Fakt faktem realia są takie, że przeciętny Pan Kowalski przy wyborze w sklepie kieruje się wyglądem, bo pracę i skuteczność woblera zapewnia mu dalszy ciąg zdarzeń tj. marka zdjęcia i sugestie sprzedającego.

Malowanie

Malowanie to efekt końcowy produkcji moich woblerów. Przed rozpoczęciem tej czynności należy oszlifować korpus jak najdrobniejszym papierem, wtedy baza wraz z lakierem ładnie się rozłoży, tworząc równomierną powierzchnię. Warto dodać, że balsa podczas szlifowania grubszym papierem tworzy tzw. frędzle, może nie widać tego przy większych woblerach, ale na małych jest to widocznego po pomalowaniu. Ze względu na materiał balsa ma jedną niechlubną wadę. Po nałożeniu wszystkich warstw lakieru i przeniesieniu wabików do cieplejszego miejsca w celu szybszego wysuszenia na powierzchni często tworzą się bąble z powietrzem. Nie będę wyjaśniał fizycznie tego procesu gdyż nie takie są me kompetencje. Wszystkie przynęty maluję ręcznie przy pomocy pędzelka. Używam baz metalicznych samochodowych lub baz akrylowych. Jeżeli chodzi o lakiery bezbarwne warto eksperymentować. Ze względów BHP i własnych odradzam malowanie w niewietrzonych pomieszczeniach nawet lakierami do paznokci . Jeżeli ktoś ma możliwości warto pobawić się aerografem. Ja tej przyjemności nie posiadam, gdyż woblery wykonuję w różnych miejscach.

Praca i sprzęt

Praca przynęty jest w pewnym stopniu uzależniona od gatunku ryby którą chcemy złowić i pory roku. Z własnego doświadczenia mogę powiedzieć „z rybami jak z babami" nikt nie wie o co im chodzi. Swoje woblery ustawiam głównie tak, aby było je mocno czuć na kiju szczególnie w momencie pozostawienia ich w nurcie. Każdą przynętę ustawiam indywidualnie , przycinam ster ustawiam oczko przeciągam kilkukrotnie, raz szybciej, raz wolniej. Jest to mozolna praca, nie ukrywam, ale co robić gdy ryby czasem nie biorą na żywe stworzenia z „pudełka bożego".

Ważnym elementem ustawiania jest dobranie odpowiedniej kotwiczki i oczka. Zawsze gdy ktoś pyta o rozmiar kotwicy do moich woblerów mówię przy jakim uzbrojeniu ustawiałem. Inne uzbrojenie np. cięższe, może gasić pracę, a lżejsze wynosić przynętę z nurtu, choć nie zawsze tak jest. Wszystko jednak zależy od "duszy woblera".
Przy tak małych wabikach stosuję max. żyłkę 0,16 zdarzało mi się nawet 0,10, ale wtedy musi ona być jakościowo bardzo dobra. Agrafka z jednego kawałka drutu dopełnia całości. Wędzisko o wolnej, parabolicznej akcji, c.w. w granicach 10 gram. Według mnie im dłuższe tym lepsze, ale to indywidualna sprawa każdego wędkarza.

Efekty

Postawą jakichkolwiek efektów wędkarskich jest wiara w to co się robi. Kiedyś przeczytałem w pewnym artykule „najlepszą przynętą jest ulubiona" podzielam to zdanie. Na swoje woblery łowię cały rok, no chyba, że dziadek mróz się rozgniewa co czuć za oknem. O każdej porze roku moim celem są inne gatunki ryb ,chociaż nie będę ukrywał, że najbardziej interesują mnie leuciscusy (klenie), które można łowić cały rok.

 

Przy mojej zwiększonej determinacji coraz częściej mi się to udaje. Nie będę się rozpisywał w jaki sposób techniczny łowię, ani jakich miejsc szukam w danej porze roku. Pozostawię sobie furtkę do kolejnego artykułu, do którego mam nadzieję, nie będę namawiany ;). Z wędkarskim pozdrowieniem

 

Jakub Podleśny

Zima

Zimą łowię pstrągi. Od stycznia do kwietnia moje drogi prowadzą mnie nad Łojewek i Skrodę. Czasami gubię ślad na śniegu gdzieś na Pasłęce, cudownej i tajemniczej rzece. Nie ma znaczenia czy mróz będzie duży, czy lepiący się do twarzy deszcz nie pozwoli szeroko otworzyć oczu. Nie ma to najmniejszego wpływu na moje przebywanie, ważne, że jestem, tu i teraz.

Nieodparcie prześladują mnie wtedy zapachy: metaliczny i zimny zapach wody i słodki, lekko ciepły zapach gnijących roślin. Intensywnie wibrują w rytm moich kroków, jakby towarzyszyły wiernie pochmurnemu niebu nad moją zamyśloną głową. Zwykły śmiertelnik nie jest świadomy jak wygląda mała pstrągowa rzeczka bladym świtem. Nie ma najmniejszego pojęcia jak pięknie i spokojnie oszronione drzewa giną w białym krajobrazie, przebite blaskiem wody.

Moje widzenie rzeczy wtedy jest czyste, czerpię z duszy oddechy, które mroźnym obłokiem wydobywają się z ust. Jak cudownie jest nie czuć stóp, mieć skostniałe ręce, jak prosto jest wtedy przemijać razem ze słońcem, które szybko znika i przymarza rozpalone do horyzontu. Jak dobrze jest to potem wspominać ciepło…

Wiosna

Wiosną łowię bolenie i klenie. Czasami szczupaki, chociaż już od kilku lat dałem im spokój. Zbyt dużo ich padło z mojej ręki i nie widzę większego powodu, aby kultywować pierwszomajowy przemarsz za ich zwłokami.

Zieleń, świeża, rześka, nasycona życiem. To widzę i rozpoznaje dokładnie. Nie ma nigdzie takiej zieleni, jaka przesiąka przez wzgórza Doliny Narwi, wprost do rzeki. W ten czas zmieniam się cały w zamyślenie. Pobudzam ciało kruchymi podmuchami jeszcze chłodnego wiatru i znikam w  zalanych łąkach nad brzegami Narwi. Mało istotny wydaje się wtedy sam proces wędkowania. Ważna jest cisza i spokój, jaka ogarnia serce. To bardzo miłe doznanie, kiedy w oddali słychać krzyki dzikich ptaków - echa nadejścia wiosny. Jak kawałki ciemnej nocy lądują na dywanie żółtych kwiatów i zamierają na chwilę, a ja z nimi. Bicie serca zwalnia, staje się rytmiczne, współgrające z nurtem rzeki.

Jest  jeszcze stalowo zimna, ale już pełna życia. Wybiera ochotników, aby ukazali się na jej powierzchni. Pierwsze pojawiają się bolenie. Wojownicy złotych piasków narwiańskich plaż. Gonią niczym bezzałogowe torpedy niewielkie srebrne ukleje, które ogłuszone prędkością dźwięku giną wznosząc się w ostatnim desperackim skoku nad wodę. Potem klenie i jazie. Tuż przy brzegu, gdzie zwisa trawa, gdzie stare drzewo upadło w swój podwodny grób na zawsze. Jedno koło na wodzie, jeden szybki ruch ogonem i znikają, jakby ich tutaj nigdy nie było. Pewnie pojawią się za rok, kiedy woda znów będzie wysoka, i nadgryzie burty swoim ciałem. Pewnie i ja będę, jak doczekam, jak się spełnię cały…

Lato

Latem łowię… chyba wszystko. Najbardziej lubię brzany. Ostatnimi czasy stały się dla mnie dużym wyzwaniem. Powodów jest kilka: są dość ciężkie do złowienia i do wyholowania. Wreszcie znalazłem godnego przeciwnika, z którym można walczyć na równych zasadach.

Pozostała mi jeszcze z lat młodości, taka chęć bycia nad wodą wcześnie rano. Przed świtem, kiedy na niebie królują gwiazdy i swoim spadaniem spełniają marzenia. Bywam gościem na rafach. Kilka ich jest, tu w mojej okolicy. To chyba najpiękniejsze miejsca na rzece. Rzucone w wodę, całkiem przypadkiem, leżą martwo i niezmiennie przez cały rok. Jedyne, co się zmienia to poziom wody nad nimi. Czasami niżówki obnażają bezwstydnie ich legowiska. Widać, gdzie się zaczynają i kończą. W sumie dla wędkarza to dobry okres. Można je poznać z bliska, praktycznie przejść na „Ty" z każdą z nich. Pasjonuje mnie wtedy ta niecierpliwość, ta łudząca nadzieja, że dzisiaj jest ten dzień. Dzień, w którym nałowię się do syta. Jest tak za każdym razem, choć bardzo rzadko się to spełnia. Nie mam obaw przed wejściem po pas do wody, nie mam w sobie strachu do rzeki.

Rafy w sumie to niebezpieczne miejsca, całkiem przypadkiem można stracić życie, robiąc krok za daleko. Kiedy łowię w takich miejscach wyłączam się. Myślę tylko o przynęcie, która rytmicznie pracuje na końcu żyłki. Liczę do 10-sięciu i zwijam luz, liczę metry wody, które rozbijają się o moje biodra. Silnie i natarczywie pchają moje ciało w nurt. Nigdy im nie uległem, nigdy nie spadłem samobójczo w ich szum. Zawsze wygrywam,  albo złudnie w ten szaleńczy sposób oszukuje swój los…

Jesień

Jesienią łowię okonie. Czekam do października i śledzę poziom wody w rzece. Jak jest wystarczająco chłodno jadę na starorzecza i pokryjomu wchodzę w miejsca dobrze mi znane.

Nie wiem, czemu, ale zawsze jestem wtedy uśmiechnięty, zadowolony, pełen energii. Może, dlatego, że okonie chętnie ze mną współpracują i odbijam sobie niepowodzenia po mijającym sezonie. Zadziwiające jest to, że mimo przenikliwego zimna, potrafię stać w wodzie prawie cały dzień. Nie czując chłodu trwam jak w jakiejś hipnozie, aż zachód słońca przypomni mi o powrocie do domu. To takie magiczne dni, kiedy walczę sam ze sobą. Zimne hartowanie charakteru, taka walka ze swoimi słabościami. Najciekawiej jest wtedy, gdy spadnie pierwszy śnieg. Ktoś o zdrowych zmysłach pewnie zawróciłby z drogi i wrócił do domu. Ja tego nie robię. Nakręca mnie to jeszcze bardziej. W sumie doświadczam wrażeń, które towarzyszą niewielu mi podobnych. Jedynym minusem jest lód, który włazi na taflę wody, zaczynając kruchą warstwą od brzegu. Trzeba go łamać i brnąć, łamać i brnąć aż stanie się po pas w kawałkach szklistej materii. Wokół nasilająca się biel, nie widać, gdzie się kończy niebo, a zaczyna ziemia. Śliczny temat dla odpustowych arcydzieł.

Kiedy koniec jesiennych dni odmierza opadająca szybko temperatura, zaczynam tęsknić za wiosną, za latem … za ciszą.
Nie muszę nic złowić, pragnę tylko być.
Tak po prostu zwyczajnie być….